Onze weg in de MMM naar onze tweede zwangerschap

Na de tijd te hebben genomen om de miskraam te verwerken, begonnen we rustig aan wederom met behandelingen om zwanger te worden. We hebben de vruchtbaarheidsbehandelingen nodig vanwege mijn PCOS en ook dit keer begonnen we weer met hormooninjecties. Het was voor mij erg eng om weer te beginnen en eigenlijk was ik er niet klaar voor. Ik vond het eng om weer mogelijk zwanger te zijn, ik was bang voor opnieuw een miskraam, opnieuw een rouwproces en opnieuw mijn lichaam dat faalde. Ook was ik bang voor de risico’s van de behandelingen en de pijn die daarbij kwam kijken, voortdurende overstimulatie en alle complicaties die daarbij horen.

Ik liep in een academische ziekenhuis, wat betekent dat ik niet altijd mijn hoofdbehandelaar zag, maar veel gynaecologen in opleiding. Allemaal waren ze even lief en respectvol, maar tevens had niet iedereen evenveel grip op mijn dossier en na meer dan twee jaar wist ik zelf beter hoe mijn behandeling moest gaan en hoe mijn lichaam reageerde dan zij. Dat was erg lastig. Zeker als zo’n gyn in opleiding vervolgens tegen mij zei dat we wederom begonnen met Menopur. Toen ik had uitgelegd dat we hier zo’n heftige ervaringen mee hebben gehad in het verleden en we hebben afgesproken dat ik Puregon zou gebruiken, zei de gyn dat we dan zouden beginnen met een dosis van 75IE Puregon. Vervolgens moest ik wederom uitleggen dat deze dosis te hoog was voor mij en voortdurende overstimulatie zou geven. En met veel geduld heb ik zo weten te ritselen dat de eerste cyclus begon met 50IE Puregon. Toen deze niet het gewenste resultaat gaf, ging de gyn ophogen naar 75IE. Dat was veel te veel, dat wist ik, maar ik was moe en had het vertrouwen verloren. Zelfs na hele gesprongen over mijn angst voor ophogingen, drukte de gyn dit er doorheen. Terwijl ik de naalden in m’n buik zette, vervloekte ik mezelf. M’n eierstokken krampten samen, m’n lichaam reageerde altijd zo heftig op de hormonen, ik wist dat er wederom meer dan zeven eitjes zouden zitten bij de volgende controle. En zo was het ook. Weer overstimulatie, weer een onbruikbare cyclus en geen eisprong voor mij.

Ik besloot even pauze te nemen. We hadden een vakantie naar vrienden in het buitenland gepland en Ted en ik hadden geen zin in complicaties van de behandelingen. Dus na de overstimulatie kreeg mijn lijf rust. Op vakantie begon de ellende. Ik kreeg verschrikkelijk veel pijn en dacht dat ik buikgriep had opgelopen. Toen ik me echter nauwelijks meer kon bewegen, herkende ik de pijn van de hyperstimulatie van de Menopur. Dit was foute boel. We gingen in het buitenland naar de ehbo om op onze vakantie hele dagen in het ziekenhuis te spenderen. Daar kreeg ik pijnstillers ingespoten, want inmiddels was ik ook aan het braken en kon ik niks anders dan kreunen van de pijn. Naast een heleboel cystes, hebben de artsen niks kunnen vinden dat de pijn veroorzaakten. De enige mogelijke verklaring was dat m’n eierstokken zijn gaan draaien. Door overstimulatie kunnen de eierstokken vanwege de vele follikels erg zwaar worden, hierdoor draaien ze om hun as, waardoor de eierstokken worden afgekneld en uiteindelijk afsterven. Doodeng! En ontzettend pijnlijk! Gelukkig waren mijn eierstokken weer teruggedraaid en gingen de cystes zeer langzaam vanzelf weg.

Ted en ik waren er klaar mee. We gaven toe aan wat de gynaecologen al zo lang wilden en zetten dit keer door met de TEO. In de tussentijd gingen wij géén behandelingen meer doen, want er kleefden te veel risico’s aan. De TEO vond plaats in een ander ziekenhuis en hier merkte ik hoe prettig het was als een ziekenhuis patiëntgericht is. Een enorme verandering ten opzichte van het grote academische ziekenhuis waar ze simpelweg de tijd niet hebben voor je. Bij de anesthesist had ik aangegeven dat ik wellicht erg veel spanningen zou voelen bij het krijgen van de narcose op de operatietafel vanwege de curettage en alle emoties die dan weer zouden bovenkomen. Tijdens de dagopname hielden de verpleegkundigen hier rekening mee en daar werd ik heel meelevend in begeleid. Dat was enorm prettig en het hielp de zenuwen en emoties te bedaren. De behandeling is me enorm mee gevallen en mijn herstel verliep vlekkeloos.

De TEO leek te werken, want ik werd voor de eerste keer uit mezelf ongesteld. De gyn had aangeboden een cyclus te volgen om te kijken of ik een spontane eisprong had, helaas bleek m’n PCOS nog volop aanwezig te zijn en had ik geen eisprong. Ik ging weer aan de ongesteldheidsopwekkers en we begonnen dit keer weer met Clomid. Het argument hiervoor was dat de TEO voor een reset van m’n hormoonhuishouding had kunnen zorgen en ik was mogelijk niet meer resistent. Ik had er een hard hoofd in, maar vond het prima om hiermee te beginnen, omdat ik nog nooit overstimulatie had gehad met Clomid. Een eisprong bleef uit, ik was nog steeds resistent. Na elke Clomid ronde, hielden we een maand rust, voordat we opwekkers namen en een nieuwe cyclus Clomid begonnen. Zo hebben we drie rondes Clomid gehad en toen kwamen we weer bij Puregon uit.

Dit keer hadden Ted en ik afgesproken dat we er genoeg van hadden. We zouden niet meer toegeven aan de idiote ophogingen die het team eiste. We wilden nu eindelijk eens doen wat we vanaf het begin al riepen: ophogen per klikje met de Puregon prikpen. Wonder boven wonder werkte het team dit keer met ons mee. Het was alsof ze een overleg hadden gepleegd waarbij ze hadden geconcludeerd: “Laten we voor deze mevrouw de protocollen maar varen, ze is al zo lang bezig, dus we proberen in overleg de behandelingen voort te zetten.” Heerlijk! Een verademing! Hoewel het ook wel pijnlijk was om elke keer te horen van weer een nieuwe gyn dat we toch al wel heel erg lang bezig waren. We mochten zonder discussie met 50IE Puregon beginnen en toen bleek dat er nog geen groei was, mochten we ophogen met 1 klikje. Dit heeft een prachtige cyclus opgeleverd met een eisprong, maar helaas geen zwangerschap.

Ted en ik hadden inmiddels weer vertrouwen en hoop: nu werden we zeker weer zwanger! De volgende cyclus had het team echter besloten dat we begonnen met 50IE + 1 klikje. Dat was niet geheel de afspraak, immers nog maar twee ophogingen en we zaten weer op die 75IE die me elke keer overstimulatie gaf. Twijfelend zette ik alle prikjes, ik vond het doodeng en ons optimisme daalde snel. Toen ook deze startdosis geen resultaat gaf, hoogden we op naar 50IE + 2 klikjes. Wederom vervloekte ik mezelf als ik de spuit zette, m’n lichaam schreeuwde het uit dat het te veel was. Bij de controle was mijn baarmoederslijmvlies opeens erg dik voor mijn doen en er bleken drie follikels groot genoeg te zijn om mee te springen met de Pregnyl. De uitdraai van deze echo hebben we bewaard en kun je hieronder bekijken. We konden dus zwanger worden van een drieling! Na overleg besloten Ted en ik dat we dit risico wilden nemen, immers hoe groot was de kans dat in alle drie de follikels een eitje zat, dat deze ook nog eens allemaal bevrucht zouden worden en in zouden nestelen? Daarnaast was dit pas de tweede bruikbare eisprong, zwanger zouden we niet worden.

Twee weken later op m’n NOD deden we een test. Terwijl ik plaste voelde ik een enorm ongesteldheidsgevoel en zei ik al tegen Ted dat hij er op moest rekenen dat we niet zwanger waren. Ik ging verder met mijn ontbijtritueel en na een tijdje riep Ted: “Is hij positief als er twee streepjes staan?” Ik vervloekte hem – een familietrekje – omdat dit toch wel het laatste was waarover hij grapjes moest maken. En terwijl ik al woedend op hem afstormde, liet hij onze knaltest zien. We waren weer zwanger!

follikelmeting

zwangerschapstest

Lees hier het vorige deel van Ronja’s Ooievaar.
Lees hier het volgende deel.

TwitterBloglovin

5 gedachten over “Onze weg in de MMM naar onze tweede zwangerschap

  1. Pingback: Onze eerste zwangerschap en miskraam | Arcadia

  2. Pingback: De zwangerschap en vroeggeboorte van Ronja | Arcadia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s