Het staartje van Ronja’s Ooievaar

Na de vroeggeboorte van onze lieve dochter Ronja bood onze gyn aan dat ik mee kon doen aan een groot onderzoek naar vroeggeboorten. Ze gaf wel aan dat hier hoogstwaarschijnlijk niks uit zou komen en we nog geen antwoorden kregen. Wij wilden het heel erg graag, want ook al zou er niks uit komen, dan waren we in ieder geval een stapje verder en wisten we dat er bepaalde dingen uitgesloten konden worden.

De onderzoeken waren behoorlijk uitgebreid. Ik heb al heel erg vaak bloed moeten afgeven voor de behandelingen in de MMM en in de zwangerschappen, maar ik ben nog nooit het hokje van de bloedafname in gegaan en daar een berg met buisjes tegengekomen die gevuld moesten worden met mijn bloed! Daarnaast kreeg ik een fysiek onderzoek naar m’n bloeddruk, werd m’n buikomtrek opgemeten, kreeg ik een hartfilmpje en moest ik urine inleveren. Heel wat tijd later kregen we pas de uitslag.

Dit was weer een nieuwe gyn, een professor, hem was ik nog nooit tegengekomen. Ted was uiteraard mee naar dit uitslagonderzoek en toen we gingen zitten zag ik een blaadje voor ons liggen met daarop lijntjes. Binnen die lijntjes stonden stipjes en ik zag dat een heleboel stipjes niet op de lijntjes pasten, maar er buiten lagen. Toen de gyn zei dat de streepjes de norm representeerden waar binnen de waardes nog goed waren, wist ik dat er wel erg veel niet goed zat.

Uit de resultaten bleek dat ik een lichte afwijking heb aan een van de kleppen van mijn hart, niks ernstigs. Ik heb ook een klein hard en weinig bloed, kortom m’n hart moet erg hard werken om m’n bloed rond te pompen en m’n lijf aan de gang te houden. Daarnaast had ik een verhoogde kans op hart- en vaatziekten, ouderdomsdiabetes, zwangerschapsdiabetes en zwangerschapsvergiftiging. Ook waren er lichte afwijkingen gevonden in m’n cholesterol. Ik zal hierbij zeggen dat ik altijd een gezond gewicht heb gehad, nooit overgewicht, zelfs niet op m’n zwaarst en m’n gehele jeugd ondergewicht heb gehad. Slanke mensen kunnen dus wel degelijk ook dit soort problematiek hebben. De kans op nog een vroeggeboorte was 17%, wat me enorm meeviel na al die slechte uitslagen, want normaal is de kans op nog een vroeggeboorte na één vroeggeboorte 16%, dus die was slechts een klein beetje verhoogd. De kans op wederom zwangerschapsvergiftiging was echter 30%, flink dus!

Toen kwam de slechtste uitslag van het hele rijtje: m’n schildklierwaardes bleken totaal fout te zitten. Ik had een veel te snelle schildklier, waardoor m’n hypofyse was uitgeschakeld. Na het onderzoek werd opnieuw bloed geprikt en hieruit kwamen een aantal anti-stoffen wat bevestigde wat deze gyn al vermoedde: ik had de ziekte van Graves. Het is een schildklieraandoening waarbij je schildklier te snel werkt en deze heeft ook invloed op je vruchtbaarheid en zwangerschap.

Voor mij vielen toen een heleboel puzzelstukjes op z’n plek. Ik heb altijd te weinig energie gehad, voortdurend moe, terwijl ik wel actief en sterk en gezond was. In de zwangerschap was ik kapot moe en kon ik bijna niks. En zo waren er veel meer hele vage klachten die ik al m’n hele leven heb en die gekoppeld worden aan de schildklier. Ik werd doorgestuurd naar de endocrinoloog, na een aantal extra onderzoeken werd de diagnose bevestigd en hebben we gekozen voor een radioactief jodium behandeling. Ik moest één week wegblijven bij Ronja. Afschuwelijk!

De radioactief jodium behandeling is geslaagd en wij hebben m’n schildklier volledig uitgeschakeld. We hadden er ook voor kunnen kiezen om hem niet kapot te maken, maar slechts te minderen, zodat m’n schildklier minder hard ging werken. Ik zag het echter niet zitten m’n hele leven schildkliermedicatie te moeten balanceren, omdat ik verwachtte dat dit niet makkelijk zou gaan vanwege onze nare ervaringen in de MMM met hormoonbehandelingen en hoe mijn lichaam daarop reageerde. Ik dacht dat het beter zou zijn als de schildklier uitgeschakeld zou worden, zodat het schildklierhormoon artificieel vanuit een nul waarde opgebouwd kon worden.

Ik denk dat ik daarin een hele wijze keuze heb gemaakt, want ondanks dat ik maar een kleine tengere vrouw ben, heb ik een hele hoge dosis Euthyrox nodig om m’n schildklierwaardes op een goed niveau te krijgen. Op het moment wordt deze dosis nog steeds afgesteld en krijgen we waarschijnlijk binnenkort groen licht om zwanger te mogen worden. Later deze week zal ik hierover een update geven.

Naast deze schildklier situatie heb ik m’n levensstijl aangepast. We aten al ontzettend gezond, maar ik heb dit nog wat verbeterd door alle suikers de deur uit te doen. Daarnaast ben ik gaan sporten, om m’n hart te trainen. De gyn had ook uitgelegd dat als ik regelmatig zou sporten er waarschijnlijk een grote kans bestond dat een volgende zwangerschap minder risico’s met zich mee zou brengen. Ik sport nu zes keer per week intensief via en heb me nog nooit in m’n leven zo goed gevoeld.

Ik moet zeggen dat ik erg ben geschrokken van de resultaten van de onderzoeken en er een tijdje behoorlijk ongerust over ben geweest. Totdat ik me realiseerde dat ik eigenlijk nu veel meer kennis heb over hoe mijn lijf in elkaar zit en hoe ik het beste gezond oud kan worden. Kennis is macht en ik maak hier graag gebruik van. Ik heb me voorgenomen om m’n hele leven gezond te blijven eten en veel te blijven sporten. Zo kan ik heel veel problemen voorkomen die anders waarschijnlijk om de hoek zouden komen kijken. Ik wil niet dicht slippen van binnen of een propje in m’n hersenen krijgen en op een dag veel te vroeg dood neervallen. Ik wil oud worden samen met Ted en m’n gezin.

Dit heeft ook gevolgen voor onze kinderwens. Sinds de schildklier behandeld wordt, krijg ik telkens een betere cyclus. Bij elke ophoging wordt deze een stukje korter. Dat geeft ons veel hoop om spontaan zwanger te kunnen worden! Het maakte me overigens ook woedend op de artsen die me behandeld hebben in de MMM en nog steeds ben ik er wel boos om dat zij nooit naar mij hebben geluisterd toen ik aankaartte mogelijk schildklierproblemen te hebben. Dit wuifden zij weg doordat ik geen uiterlijke kenmerken heb (bijv. struma of oogziekte).

Vanwege de uitkomst van de onderzoeken, de hoge risico’s die een zwangerschap voor ons meebrengt en het advies van de gyn hebben Ted en ik besloten dat wij voorlopig niet onder behandeling willen voor onze kinderwens. Behandelingen houden voor mij risico’s in en zorgen er voor dat ik mij niet meer kan focussen op een gezonde levensstijl. Terwijl dit juist zo hard nodig is, voor m’n algemene gezondheid, maar ook om zo gezond mogelijk een zwangerschap in te gaan. Zeg nooit nooit, wie weet dat we er over een aantal jaren anders over denken, maar nu hebben we de hoop dat we zonder hulp en met zo min mogelijk risico’s zwanger kunnen worden.

Wel heb ik af en toe twijfels. Als je Ronja’s Ooievaar gelezen hebt, dan weet je dat voor ons zwanger worden, zwanger blijven of een gezond kindje krijgen alles behalve vanzelfsprekend is. Ik idealiseer een zwangerschap niet meer, ik verlang niet naar een zwangerschap en ik ben zelfs bang voor nog een zwangerschap. Toch wil ik heel graag nog een kindje, wellicht zelfs meerdere kindjes en dat is de enige reden waarom we het willen proberen. Toch verklaar ik mezelf af en toe voor gek dat we überhaupt nog willen proberen zwanger te worden vanwege alles dat we hebben meegemaakt en de obstakels die we nu nog steeds hebben. Waarom wil ik dit mijzelf nog een keer aan doen? Waarom neem ik risico’s terwijl ik ook de zorg heb voor Ronja? Kan ik niet berusting vinden in wat we hebben en er een dikke vette punt achter zetten?

De wens blijft dan toch te groot. De wens voor een kindje en de hoop dat dankzij al onze inzet een volgende zwangerschap wél goed zal gaan. Dat ik een vaginale bevalling mag meemaken – jup! vrouwen kunnen hiernaar verlangen – en dat ik m’n kindje gelijk mag vasthouden en niet pas naar vier dagen, dat ik live borstvoeding mag geven en dat we een normale kraamperiode mogen meemaken. Dat alles zou ik dolgraag ervaren, nog liever had ik het met Ronja ervaren. En soms kan het me ook allemaal gestolen worden en hoeft het niet meer, met name als ik de angsten herinner die we hebben gehad voor Ronja’s leven tijdens de zwangerschap en na haar geboorte. Dat wil ik nooit meer meemaken. Mocht een volgende zwangerschap weer zo gaan, dan komen er hoe dan ook geen kindjes meer, want dan is het voor mij genoeg geweest en gaan we dit hoofdstuk afsluiten en genieten van wat we wel hebben. Hopelijk heb je dan ook kunnen lezen in m’n blog dat wij nu ook al ultiem genieten van ons wonderkindje. ♥

Lees hier het vorige deel van Ronja’s Ooievaar.

TwitterBloglovin

6 gedachten over “Het staartje van Ronja’s Ooievaar

  1. Pingback: De zwangerschap en vroeggeboorte van Ronja | Arcadia

  2. Je staat erg positief in het leven en ik vind het knap dat je al voor jezelf hebt uitgemaakt tot hoever je wilt gaan. Mocht je zwangerschap nu weer een hoop problemen opleveren, weet je al dat je het niet nog eens wilt. Nu eerst zwanger worden, ook super spannend.
    Zodra je groen licht hebt ga ik duimen voor jullie!

    • Dankjewel! We staan er idd positief in, komt ook doordat we nu controle hebben over bepaalde dingen zoals m’n gezondheid en dat voelt goed. Hopelijk gaan we zo een goede voldragen zwangerschap tegemoed. We zullen zien.

  3. Pingback: FitnessBlender: the Greatest Hero of Them All | Arcadia

  4. Pingback: Buikbaby update: history repeats itself | Arcadia

  5. Pingback: Voldragen vs Prematuur | Arcadia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s