Ronde 2: ongesteld

Gisteren eindigde ronde 2 voor ons in een ongesteldheid. Erg vervelend, gisteren heb ik lopen balen, want ik wilde liever zwanger zijn dan bloeden. Tijd om het van me af te schrijven en naar de volgende ronde te kijken.

Afgelopen ronde heb ik eerst geworsteld met m’n hormonen, die inmiddels gelukkig tot rust zijn gekomen. Ik heb inmiddels wel besloten om te starten met temperaturen. Door m’n temperatuur elke ochtend te meten en deze in te voeren in een grafiek, kan ik beter zien wanneer m’n eisprong is.

In m’n natuurlijke cyclus heeft het temperaturen nooit gewerkt en gaf het nooit een duidelijke eisprong weer. Hopelijk werkt het inmiddels wel, want ik ben aan het zoeken naar een vorm van houvast. Ik wil meer informatie over wat er in m’n lichaam gebeurt en ik wil een beetje controle behouden.

Aan ronde drie begin ik vol vertrouwen. Sinds december 2012 heb ik een eigen cyclus, die alleen maar beter lijkt te worden. We weten dat we relatief snel zwanger kunnen worden als we een goede eisprong hebben. Logischerwijs moeten we dan uiteindelijk wel zwanger worden mits we de goede timing hebben. Ik ben er dus van overtuigd dat het ons gaat lukken zonder behandelingen, zonder de MMM.

Wanneer we spontaan zwanger worden, betekent dit zo veel voor mij: m’n lichaam heeft eindelijk ’s iets goed gedaan! Dat zou voor mij een mentale overwinning zijn, dan kan ik gaan werken aan het afsluiten van de MMM, aan het opbouwen van vertrouwen in m’n lijf, wellicht zelfs aan het verwerken van Ronja’s couveuseperiode.

Ted denkt hier anders over. Hij heeft wel hoop, maar schat in dat we maar een kleine kans hebben om spontaan zwanger te worden. Ik snap zijn zelfbescherming en ik begrijp ook dat hij er geen vertrouwen in heeft. Toch doet dat pijn, ik wou dat hij er ook positiever in kon staan en met me mee kon gaan in deze positiviteit. Wie weet komt dat nog!

TwitterBloglovin

Ronde 2: ik heb de rust gevonden!

Na een heftige start van ronde 2 waarin de hormonen hoog opliepen, heb ik nu m’n rust gevonden. M’n lichaam is aan het veranderen en het zijn allemaal goede ontwikkelingen!

Tijdens de MMM-jaren had ik altijd het idee dat m’n lijf rust nodig had, dat het wellicht moest bijkomen van sinds m’n 13de aan de pil (mini-pil vanwege onregelmatige cyclussen – goh – en later pas als anti-conceptie) en het tijd nodig had om te herstellen van al die jaren pilgebruik en ook maanden doorslikken van de pil.

Die rust kon ik toen niet nemen, omdat de gynaecologen hadden uitgelegd dat onze kans om spontaan zwanger te worden minder dan 0,1% was vanwege m’n heftige PCOS. Ik moest en zou door, ik zou moeder worden en ik zou ons kind dragen. En uiteindelijk gebeurde dat, maar het was lastig en de weg lang.

Dit keer kan ik die rust nemen, hebben Ted en ik er samen voor gekozen om dat te doen. Zonder MMM, op ons eigen tempo, zo intensief of zo nonchalant als we zelf willen: wij bepalen het en wij hebben de controle in handen. De uitkomst blijft natuurlijk onzeker. Maar nu we die rust hebben, merk ik dat m’n lichaam is aan het veranderen.

Ik voel me weer mezelf. Het lijkt alsof ik moest wennen aan de nieuwe dosis schildkliermedicatie en dat nu gebeurd is. Ik kan m’n eigen ding doen: de hele dag wild spelen met Ronja, lekker veel sporten, beetje in de tuin tuinieren. Het gaat me allemaal goed af en het zijn mooie dagen! Ook m’n emoties zijn weer onder controle, ik ben geen jankerd meer en wat is dat een opluchting.

Zo kan ik het makkelijk volhouden. Ik ken m’n lichaam en weet dondersgoed wat zich afspeelt in m’n eierstokken en baarmoeder. Nu kan ik daarop vertrouwen en dan is het makkelijk wachten op een mogelijk eisprong en die wachtweken vliegen ook voorbij. Ik ben opgelucht dat m’n lijf eindelijk wat goed weet te doen! Nu op naar twee strepen én een voldragen zwangerschap.

TwitterBloglovin

Ronde 2: hormonsters are back!

We zitten inmiddels een tijdje in ronde 2 en hoewel ik het minder spannend vind dan ronde 1, heb ik toch erg veel last van hormonen.

Het begon allemaal heel lekker: we zouden in mijn hele lange mogelijk vruchtbare periode regelmatig seks hebben en verder lieten de boel de boel. Genieten en het leuk hebben stond voorop! Allemaal leuk en aardig, maar als je hormonen de boel gaan dwarsbomen wordt het toch weer zwaar.

M’n PCOS is lekker bezig denk ik dan, maar misschien is het wel m’n schildklier en een reactie op m’n medicatie die op een hoge dosis Euthyrax zit. Ik ben emotioneel labiel. Ik moet huilen om alles en iedereen, het puppy-effect noemen we het: zodra een puppy in beeld komt, stromen de tranen. En de puppy kan vervangen worden door van alles (bijv. een liedje, een romantisch moment, een glimlach, lieve woorden van Ted). Verschrikkelijk! Ik ben geen jankerd, ik ben niet emotioneel en ik hou er helemaal niet van om zo te zijn.

Daarnaast kan ik ook af en toe flink pissig zijn. Zo was ik planten aan het uitzoeken voor onze tuin en Ted wilde er niet aan, omdat hij vond dat de planten niet geschikt waren. Ik had een paar uur lopen zoeken en dit waren de best mogelijke planten, toen hij die vervolgens afwees, werd ik woedend. Gelukkig is Ted wel wat gewend en herken ik dit soort hormonale aanvallen, we weten het te benoemen en vervolgens komen we er samen wel uit.

Kortom: het valt me zwaar! En ik word moe van deze emotionele rollercoaster. Hier had ik normaal alleen last van als ik een gestimuleerde cyclus had met Puregon en daarna Pregnyl, ik had nooit gedacht dat ik buiten de MMM ook last kreeg van zulke heftige hormonsters. En ik baal als een stekker.

Klaar met zwanger worden!

De laatste tijd ben ik helemaal klaar met zwanger worden! Ik heb er dus nu al genoeg van en we zitten pas in ronde 2. Dit bevestigt voor mij alleen maar dat we een goede beslissing hebben genomen door niet gelijk weer de MMM in te stappen.

Ik weet ook niet precies wat het is wat ik nu voel: ik wil heel graag weer zwanger zijn en een – VOLDRAGEN – kindje krijgen. Maar ik heb helemaal genoeg van uitzoeken wanneer m’n eisprong is, seks hebben volgens een bepaald ‘gunstig’ patroon, afwachten hoe erg m’n PCOS deze ronde de boel verknoeit, m’n cyclus in de gaten houden en controle zwangerschapstesten doen.

Helaas is het loslaten niet mogelijk voor ons. We kunnen het loslaten in die zin dat we dan om de zoveel tijd een zwangerschapstest moeten doen, want als ik onverwachts lange tijd zwanger rondloop, kan het kindje ernstige gevolgen ondervinden van m’n schildkliermedicatie of liever het gebrek daaraan. Behalve die controle, hoeven we eigenlijk nergens rekening mee te houden.

Ik wil er dus eigenlijk gewoon niks voor doen. En maar zien of we wel zwanger zullen worden. De MMM beangstigt me. Tegelijkertijd weet ik dat behandelingen ons waarschijnlijk een stuk sneller zwanger zouden maken dan dat we het nu spontaan proberen. Toch heb ik het er niet voor over. Ik wil de risico’s niet opnieuw aangaan en ik wil genieten van wat we wel hebben, zonder die rollercoaster. Waarom heb ik het niet meer over voor een volgend kindje, terwijl ik hiervoor al m’n grenzen overschreed om maar zwanger te worden? Is dat niet oneerlijk tegenover een volgend kindje? Ik raak in de war van al die gevoelens.

Het allerengste vind ik eigenlijk dat ik het wel best vind zo. Ik kan me nu prima voorstellen dat het bij Ronja blijft. Tegelijkertijd word ik daar wel verdrietig van, want m’n droom van meer kindjes lijkt erg ver weg. Toch denk ik niet dat ik hiervan nog erg ongelukkig kan worden. Wij komen er wel of we nu opnieuw zwanger worden of dat het bij ons drietjes blijft.

Jaloezie

Nu we weer bezig zijn voor een volgend kindje komt er een bekend gevoel om de hoek kijken: ik ben jaloers! Gelukkig maar even, ik blijf er niet in hangen, maar toch is het er.

Ik ben jaloers op zwangere vrouwen! Inmiddels ben ik twee keer zwanger geweest, een beeldschone dochter rijker en een zwaar verleden armer, maar ook actief in meerdere netwerken van jonge moeders, van zwangeren, van wensmoeders, van MMM-ers en van niet-MMM-ers (wat worden die met een poep en een zucht zwanger!!!). En natuurlijk komen daar telkens nieuwe zwangeren bij. Iedereen krijgt een positieve test, dat wil ik ook.

Voor het verlies van ons eerste kindje was die jaloezie veel erger. Nu denk ik ‘Kut: zij wél een positieve test en ik niet!’ en daar houdt het op. Toen zwolg ik in m’n jaloezie en verdriet en ellende. Na de miskraam veranderde dit. Toen wilde ik een kindje van Ted en mij en kon de rest van de wereld me niks meer schelen. Ons eerste kindje was bijzonder, daar had ik een connectie mee, het was helemaal alleen van ons en dat wilde ik weer. Die liefde wilde ik weer voelen voor ons volgende kindje. Gelukkig hebben we Ronja mogen krijgen.

Doordat ik naar ons kindje verlangde, wilde ik niet meer wat de andere zwangeren hadden, die waren immers niet zwanger van ons kindje, maar van hun kindje. Mijn tijd zou wel komen. Daar ben ik nu opnieuw van overtuigd. Dus eerst denk ik: ‘Kut!’ en daarna kan ik dat relativeren.
Ten eerste wil ik hun zwangerschap niet hebben, ik wil ons kind. Daarnaast zit vaak achter elke zwangerschap wel een verhaal, een verleden en een weg er naar toe. En het helpt dat ik niet verlang naar zwanger zijn, dat ik dit niet meer ophemel en er zelfs tegenop zie om weer zwanger te zijn, vanwege alle risico’s die dat inhoudt.

Dan is er nog Ted. Heerlijke, rustige, lieve Ted. Die begrijpt jaloezie niet, die doet daar niet aan en als ik hem wel ’s vertel over m’n jaloezie naar andere zwangere vrouwen, dan weet hij dat heerlijk te relativeren en me met m’n beide benen op de grond te zetten. Mannen kunnen vast jaloers zijn om het een of het ander, maar Ted niet, die heeft geen groen bot in z’n lijf.

Het beste middel tegen m’n jaloezie is m’n allerliefste allermooiste Ronja. Dankzij haar kan ik al m’n moederliefde kwijt en heb ik elke dag enorme lol. Ze houdt me ook bezig, want het is hard werken zo’n ondeugende dreumes, dus de tijd vliegt voorbij. Ze is m’n alles en we zijn zo dankbaar dat we haar hebben, alle kindjes die ik nog meer mag dragen zijn cadeauwondertjes.

jaloezie

Ronde 1: ik ben niet zwanger

Ik zat al weg te dromen over een zwangerschap en toen spotte ik gelijk het eerste bloed: ik werd ongesteld! De eerste ronde was niet raak, niet zwanger, op naar de volgende dan maar? Eerst eens de afgelopen ronde evalueren.

Positief

Ik had een eisprong!
Dat blijf ik toch maar knap vinden van m’n lijf, voor Ronja had ik géén cyclus en nu heb ik spontaan een eisprong! Het is een lange cyclus, maar wel een stabiele van rond de 45 dagen. M’n ei is meestal rond dag 32. Daar valt mee te werken?

Ik kon m’n ei spotten!
Aan de hand van m’n afscheiding en positie van m’n baarmoedermond wist ik m’n ei ruim op tijd te spotten en hebben we dus ook goed gebruik kunnen maken van m’n vruchtbare periode.

De tijd gaat snel!
Ik heb een lange cyclus, die twee wachtweken schieten daardoor voorbij. Ronja helpt hier natuurlijk een flink handje in, want die weet me wel bezig te houden. Voordat ik het weet zijn er dagen en weken voorbij. De tijd vliegt, dat is fijn.

Negatief

Ik ben niet zwanger!
En dat is kut. Dat is niet balen of jammer, dat is gewoon kut.

Ik ben onzeker!
Dankzij m’n PCOS weet ik niet of ik een ei blijf houden, of ik een cyclus blijf hebben en als ik een ‘ei’ heb of ik dan ook daadwerkelijk een eisprong heb. Misschien was ronde 1 wel onze enige kans? En die hebben we dus verprutst!

Ik twijfel over de MMM!
Ik twijfel aan alles: of ik een ei ga hebben of niet. Of m’n PCOS in volle kracht terug komt. Of m’n schildkliermedicatie wel goed zit. Maar boven alles overweeg ik bijna dagelijks of ik niet gewoon weer onder behandeling moet gaan. Eens een paar keer Clomid proberen? Voorheen resistent, maar wie weet wat het nu doet met m’n nieuwe schildklier? Maar dat wil ik niet, ik wil niet weer onder behandeling. Ik wil niet weer al die risico’s aangaan en ik wil opnieuw een vroeggeboorte voorkomen. Nee!

Conclusie

Het was een goede ronde, maar het is emotioneel zwaar om weer bezig te zijn. Er speelt zo veel meer doordat we een behoorlijk verleden hebben, doordat de weg naar Ronja zo zwaar was, doordat de zwangerschap gevaarlijk was en dat is lastig. Daardoor maak ik me zorgen.
Toch gaan we verder, we willen graag nog een kindje, niet graag, we willen het allerliefste nog een kindje. Nog zo’n prachtig wondertje. Alles nog een keer meemaken en ons gezin uitbreiden.
En ik heb al een nieuwe tactiek ontwikkelt voor de komende ronde, ik ga het proberen een beetje los te laten, voor zover dat kan in onze situatie en dan duimen we dat het uiteindelijk goedkomt.

Ik vroeg nog aan Ted wat hij er nou van dacht: worden we nog een keertje zwanger? Hij zei dat hij er vertrouwen in had dat we zwanger zouden worden. Ik ook. Om Ariël te quoten: “Ik weet niet hoe! Ik weet niet wanneer! Maar ik weet wel dat ik ooit [nog] een keer…”

vertrouwen in de toekomst

Ronde 1: het wachtbankje – ben ik zwanger?

We zitten op het wachtbankje. Samen, want Ted moet ook af en toe voelen dat m’n borsten nu toch echt veel harder zijn en zien dat ik toch echt meer afscheiding heb dan normaal. Haha! Dat hij dat allemaal maar doet en volhoudt. Wat een lieverd!

We dromen op dit moment over een zwangerschap. We hebben allebei de houding dat we nu nog niet weten wat het gaat worden en dat het daarom leuker is om je zwanger te wanen. Dus we dromen.

M’n gevoel zegt dan ook dat ik zwanger ben: ik heb zeer pijnlijke en harde borsten, meer afscheiding, regelmatig misselijk en ook de duizeligheid komt om de hoek kijken.

Toch denk ik niet dat het raak is: m’n rationele brein weet dat het zo makkelijk niet zal gaan.

Vanaf vandaag kan ik ongesteld worden, als het er vrijdag nog niet is, dan testen we zaterdag. Dat is erg spannend. Het helpt dat we op vakantie zijn met familie en ik dus niets kan doen, anders had ik er al lang eentje tegenaan gegooid om de spanning weg te nemen.

Hartkloppingen

Afgelopen nacht was heel erg vermoeiend voor mij en Ted, niet omdat Ronja – onze schone slaapster – herrie schopte, maar omdat ik hartkloppingen had. Ik ben helemaal kapot! Maar waarom had ik die hartkloppingen? Ik weet het niet, maar misschien helpt het om er over te schrijven.

De huisarts vertelde me dat m’n hart even op hol is geslagen en m’n lijf daarvan bij moet komen. Het duurde namelijk 12 uur voordat ik helemaal hersteld was en dat verontrustte me wel. De huisarts heeft me verzekerd dat het onschuldig is, als m’n hart onregelmatig gaat kloppen moet ik aan de bel trekken.

Hartkloppingen op deze manier kan door m’n schildkliermedicatie worden veroorzaakt, maar ook door stress. En nu heb ik wel wat nieuwe stress omdat we weer zwanger proberen te worden. Ted en ik praten hier veel over, maar proberen er niet te veel over na te denken. Ik grapte al dat m’n lijf gewoon in paniekmodus is geschoten, omdat ik al zwanger ben. Wishful thinking?

Sinds ik m’n post heb geschreven over loslaten, is het me heel goed gelukt om het los te laten, voor zover dat kan. Ik moet wel de mogelijke eisprong bijhouden en wanneer we kunnen testen in verband met m’n schildkliermedicatie die ik direct moet ophogen. Behalve dat gegeven sta ik er behoorlijk relaxed in!

Hoe relaxed ik er ook in sta, feit blijft dat de zwangerschap van Ronja levensgevaarlijk was voor zowel mij als haar. Dat de periode daarna traumatisch was en we onszelf enorm gelukkig prijzen dat we een gezonde dreumes hebben rondlopen. Een volgende zwangerschap kan dezelfde risico’s met zich meebrengen, dezelfde ellende en wie weet een veel slechtere uitkomst. Daar willen we niet aan denken, maar we weten het wel.

Ik heb ook nog niks geschreven over Ronja’s couveuseperiode, omdat het me gewoon zwaar op het hart ligt. Ik word erg emotioneel. Ik kijk de fotoalbums door en ben super trots op onze prachtige baby, maar heb ook veel verdriet over hoe het allemaal is gegaan. Het was en blijft een enorm heftige periode, je kindje veel te vroeg uit de baarmoeder gerukt zien vechten voor haar leven. En dan ging het met Ronja nog enorm goed zonder al te veel complicaties, maar er zijn ook kindjes van de afdeling overleden en dat hebben we ook van dichtbij meegemaakt. M’n hart breekt nog altijd als ik er aan denk.

Het zwanger worden, zwanger blijven en een gezond kindje krijgen: het is allemaal niet vanzelfsprekend voor ons en zodra we zwanger zijn, zal het een zeer moeilijke en stressvolle periode voor ons worden. Hopelijk kan ik tot die tijd rustig genieten van wat we wél hebben zonder dat m’n hart weer op hol slaat.

hartkloppingen

Loslaten

control freak

Het allerliefste zou ik onze kinderwens willen loslaten: seks hebben wanneer we willen, ongeacht m’n cyclus en kijken of er ooit een zwangerschap van komt. Het accepteren dat het wellicht niet spontaan zou kunnen komen en dat het dus bij Ronja blijft.

Ik ben dankbaar en dolblij met Ronja, ze is een prachtig wonderkindje en in de jaren MMM hadden we niet gedacht dat we zo ver zouden komen. Genoeg lotgenootjes blijven met lege handen achter, wij zijn ouders geworden van een gezonde heerlijke dochter.

Veel ex-MMM dames proberen een volgend kindje spontaan te krijgen, niet iedereen begint weer direct met behandelingen. De meeste hebben een houding dat het zo ook goed is en mocht er nog een kindje bijkomen, dan is dat super. Zo zou ik er ook in willen staan.

Om een aantal redenen gaat dat niet. De eerste is dat m’n endocrinoloog (de arts die gaat over m’n schildklier) wilt dat ik regelmatig een zwangerschapstest doe. Daarom moet ik al de lengtes van m’n zeer onregelmatige cyclus bijhouden en inschatten wanneer ik denk dat ik mogelijk ongesteld zou kunnen worden. Zodra ik een positieve test heb moet ik namelijk m’n schildkliermedicatie verhogen, anders krijgen we hoogstwaarschijnlijk een miskraam of is er een kans dat het kindje afwijkingen krijgt.

Daarnaast zit het niet de aard van het beestje: ik wil graag controle over m’n leven hebben, plannen, structuur en vooruitkijken. Dat gaat niet met een kinderwens, omdat dit een stukje is waar je geen controle over hebt. Toch wil ik waar het kan zo veel mogelijk controle uitoefenen. Als ik dat probeer los te laten, vecht ik tegen mezelf en raak ik juist gestrest. Ik moet het dus omarmen en een manier vinden waarin ik mezelf rust gun door juist die behoefte aan controle te vervullen.

Het allerengste vind ik m’n PCOS. Op het moment heb ik een eigen cyclus, maar die kan elk moment weer verdwijnen en dan weten we zeker dat we geen kans zullen hebben om spontaan zwanger te worden. Nu hebben we wellicht elke 30-45 dagen een eisprong, één kansje! Dat geeft mij een drang om de kansen die we op dit moment hebben optimaal te benutten en dat gaat niet als je het probeert los te laten.