Verliefd op onze buikbaby

Afgelopen maandagavond was ik de onzekerheid zat. Boven hadden we nog een doppler ergens verborgen in een van de vele dozen liggen en ik wilde onze buikbaby horen. Geen getwijfel meer of ik tijdens de nekplooimeting nog wel een mooi kindje zou zien, nee, ik wilde zekerheid!

En gelukkig kreeg ik die. Ted had de doppler al snel tevoorschijn getoverd en we gingen op zoek naar het hartje. Net als bij Ronja kon ik behalve m’n eigen hartslag niks vinden, hoewel we op de achtergrond af en toe het bekende paardje in galop hoorden langskomen. Dus toen nam Ted het over en hij had vrijwel direct een prachtige hartslag van onze buikbaby te pakken! Bij Ronja was het ook zo dat Ted in het begin de hartslag wist te vinden en naarmate we verder kwamen in de zwangerschap wist ik haar beter te vinden, omdat ik natuurlijk goed voelde hoe ze lag.

We zijn allebei in de wolken, want maandag zijn we de 12 weken gepasseerd en deze buikbaby gaat er dus echt komen. De ellende van onze eerste zwangerschap gaat zich niet herhalen! En dat is een enorme opluchting. Ik heb ook de afgelopen tijd vaak tegen mezelf gezegd: het is deze baby of geen baby. Niet omdat onze kinderwens zo is afgezwakt, maar omdat de zwangerschap gewoon ontzettend zwaar is. Niet alleen voor mij, omdat ik fysiek vaak niks meer kan uitvoeren en mentaal behoorlijk loop te stressen. Ook voor Ted, de arme man die naast een full-time baan er een heel huishouden bij heeft gekregen. En voor Ronja, die heel goed snapt dat er iets met mama aan de hand is en daardoor enorm aanhankelijk wordt of juist tegendraads.

Zo durf ik dus al bijna met enige zekerheid te zeggen dat dit de laatste zwangerschap wordt. Simpelweg omdat ik het straks een gezin van vier niet aan wil doen om weer weg te vallen met alle risico’s vandien. Zeg nooit nooit, want toen Ronja net geboren was, riep ik hard: “Er komt geen baby meer!” En ik weet zeker dat m’n eierstokken nog zullen gaan rammelen, maar rationeel gezien weet ik dat het gewoon klaar zal zijn. Deze baby gaat ons gezin nog uitbreiden en dan houdt het op.

Deze woensdag word ik uitgebreid onderzocht: het onderzoek naar de vroeggeboorte van Ronja wordt herhaald met een aantal extraatjes erbij. Zo checken ze tijdens de nekplooimeting ook de bloeddruk in de baarmoeder. Dit zullen ze nog een aantal keren doen in de zwangerschap, waarschijnlijk bij 16, 20 en daarna bij 30 weken nog eens. Alhoewel ik hoop dat het bloedwerk achterwege gebleven kan worden, want nuchter richting ziekenhuis gaan, is op het moment niet m’n grootste hobby. M’n medicatie zal aan de hand van dit onderzoek worden bijgesteld en ik zal later deze week een update hierover plaatsen.

Volgende week ben ik dan alweer 13 weken en dan begint mijn tweede trimester. Ik zal een overzichtscollage plaatsen van alle buikfoto’s die we de afgelopen weken hebben gemaakt. Het is heel fijn om m’n buik zo mooi te zien groeien en al complimentjes van mensen te krijgen dat je het goed kan zien.

En dan nog het belangrijkste nieuws: sinds een paar weken voel ik deze heerlijke buikbaby. Eerst was het kabbelend water, daarna wat vlinder gefladder en nu beginnen de eerste plopjes zich duidelijk te maken. Wat is dat genieten!

Buikfoto 12 weken bovenaf

TwitterBloglovin

Contact maken met je baby in het eerste trimester

Het eerste trimester is onzeker en eng, zeker als je al eens eerder een miskraam hebt gehad. Toch vind ik het belangrijk om contact te maken met het lieve kleine kindje in mijn buik en ik zal hier updaten hoe ik dat de afgelopen tijd heb gedaan.

De meeste mama’s voelen nog geen bewegingen rond deze tijd, sommigen hebben het geluk dat dit toch al vroeg in het eerste trimester te voelen is, maar de meesten moeten wachten tot in het tweede trimester. Bij Ronja voelde ik haar rond de 16 weken en meteen heel regelmatig. Dat was super fijn! Toen brak een heerlijke periode van een paar weken vol genieten aan. Ik verheug me daar dus nu ontzettend op en hoop ook dat ik deze baby iets eerder zal voelen.

Vooralsnog voel ik mijn kindje dus niet. Toch heb ik al een connectie met deze buikbaby. Ik voel m’n baarmoeder zitten die elke week zwaarder wordt en zwaar op m’n rug steunt als ik me even op m’n rug draai in bed. Nog belangrijker is de energie van het kindje dat ik nu al voel. Hier zal het voor sommigen wat zweverig worden, maar ik geloof in de ziel van de mens. Niet als een ziel vol persoonlijkheid, maar een ziel vol energie. Uiteindelijk is alles ontstaan uit een bal energie, het universum, wij zijn allemaal kleine bundeltjes energie en dat beschouw ik als onze ziel. Elke persoon geeft een bepaalde energie af. Zo ook ons kindje al is het nog zo klein in mijn buik.

En dat is een heftige energie! Dit is een ontzettend vrolijk, relaxed en tevreden kindje. Een totaal andere energie dan ik voelde tijdens mijn eerste zwangerschap die vooral warm en troostend was (rood) of tijdens de zwangerschap van Ronja. Zij was enorm energiek met een eigen willetje (groen). Als ik het moet visualiseren is het een warm geel vrolijk licht dat dit kindje uitstraalt.

De eerste keer dat ik deze connectie voelde deed ik een meditatie die langs alle chakra’s in je lijf loopt en probeert een connectie te leggen met de baby in je buik. Ik doe elke avond zo’n – guided – meditatie en wissel tussen verschillende soorten (hieronder vind je een aantal voorbeelden van deze meditaties). Toen ik deze meditatie deed, werd ik volledig omringd door de energie van ons kindje, die was zo heftig dat ik niet meer kon slapen, omdat ik me zo gelukkig en in contact voelde staan met ons kindje. Dat was een erg mooi moment!

Nu kan ik dus voortdurend op deze manier contact maken met het mooie wondertje in mijn buik. Het is erg bijzonder om nu al het gevoel te hebben met z’n tweetjes te zijn. Het is tegelijkertijd ook eng, omdat ik m’n hart openstel om weer onvoorwaardelijk te houden van een kindje. Dat was lastig voor mij om aan toe te geven, zeker met alle zorgen die nog gaan komen deze zwangerschap. Toch kunnen we er niet om heen: ons kindje is nu bij ons, wat morgen gaat gebeuren dat weten we niet, maar nu kunnen we genieten. Nu van deze connectie, straks van de schopjes en hopelijk later van een real life ontmoeting.

Zoals ik al vroeg in de zwangerschap zei tegen m’n moeder: vanaf het moment van de positieve test is dit mijn kindje en hou ik van dit kindje en wil ik dit kindje blijven dragen. Hopelijk mogen we je na lang wachten in april eindelijk ontmoeten lieve buikbaby.

TwitterBloglovin

Buikbaby update: keeping my eyes on the price

In week 6 begon de ellende van het ziek, zwak en misselijk zijn. Bij het aanbreken van week 7 gaat het ronduit slecht en zijn de dagen met Ronja alleen nauwelijks door te komen. Dit wist ik gelukkig al van tevoren: als ik zwanger ben, dan ben ik ziek.

Ik ben ongelofelijk misselijk en sta voortdurend op het punt van overgeven. Ik heb gelukkig geleerd hoe ik overgeven tegen moet houden, want er is niets dat ik meer haat dan dat, het doet mij verschrikkelijk veel pijn en geeft ook geen opluchting van de misselijkheid. Het eten wordt elke dag minder, ik zal waarschijnlijk weer gaan afvallen de komende maanden en ik vind het erg jammer dat niks me meer smaakt. Door de misselijkheid weet ik niet goed wat ik nog kan eten, omdat ik overal van moet kokhalzen.

Verder ben ik fysiek uitgeput. De oververmoeidheid versterkt de misselijkheid. Zodra Ronja begint aan haar dutje, ga ik ook dutten. Daarna voel ik me eventjes een stuk beter en kan ik wat actiever zijn. De misselijkheid kregen we tijdens de zwangerschap van Ronja onder controle met Emesafene, maar de vermoeidheid niet, want die bleef de gehele zwangerschap dankzij m’n zwangerschapsvergiftiging.

Daarnaast komen er af en toe kleine kwaaltjes opzetten, zoals het maagzuur dat elke avond voor het slapen gaan om de hoek komt kijken. Hiervoor slikte ik bij Ronja maagbeschermers, omdat ik er heftige krampen door kreeg. Hopelijk neemt het dit keer niet zo’n enge vorm aan. Het tandenpoetsen wordt langzaam ook een ramp, ik kan het niet lang volhouden zonder dat alles naar boven komt. Ik ga daarom overschakelen op een tandpasta die niet schuimt, dat hielp vorige keer ook.

07 weken zwanger

Ted heeft het maar zwaar met een zieke Arcadia, want ziek is chagrijnig en dan krijgt hij de wind van voren. Trouwens, iedereen in m’n buurt krijgt flink op z’n donder, ik ben gewoonweg geen aangenaam persoon als ik ziek ben, helaas is Ted altijd in de buurt. Arme man. Ik ga proberen zo positief mogelijk te blijven naar hem toe, zodat het voor hem ook wat makkelijker is. We vinden het allemaal spannend.

Het gekke is dat ik hier allemaal ook last van had tijdens de zwangerschap van Ronja, maar toen was ik vreselijk onzeker vanwege de eerdere miskraam. Dit keer is die onzekerheid er niet, maar heb ik vertrouwen in dit kindje. Ik maak me echter langzamerhand zorgen, want de kwaaltjes zijn heftiger als bij Ronja en komen eerder. Ik ben bang dat de zwangerschap zich zal herhalen, omdat alles hetzelfde aanvoelt. Wie weet verandert dat nog of wie weet komt het doordat er een meerling in m’n buik groeit, we weten het over een paar weken.

In de tussentijd hou ik m’n ogen dus gericht op de prijs: een gezond voldragen kindje. Een kindje van ons, net zo bijzonder en lief en geweldig als onze liefste Ronja. Contact maken met dit kindje vind ik lastig en ik merk dat ik moeite heb met me open te stellen voor de liefde naar zo’n klein wondertje toe. Dat komt nog wel als we wat verder zijn en als ik ons kindje kan voelen. Dan weet ik dat het grote genieten gaat beginnen, hoe ziek ik me ook ga voelen of hoe heftig het ook gaat worden.

Een mama van drie gaf me de tip om m’n verstand op nul te zetten en gewoon te gaan. Zo ben ik Ronja’s zwangerschap en couveusetijd ook doorgekomen. Suck it up en gaan met die banaan, gewoon doorknallen. Een zwangerschap is maar tijdelijk, een kindje is voor altijd. Ik ga proberen dit kindje zo goed mogelijk te laten groeien en hopelijk loopt het dan allemaal goed af.

TwitterBloglovin

Buikbaby update: ziek, zwak en misselijk

Week 6 is alweer aangebroken en het voelt weer precies hetzelfde als bij Ronja. Ik ben verschrikkelijk ziek, zwak en misselijk. Dat ben ik niet meer gewend, aangezien ik hard sportte en het huishouden op rolletjes had lopen. Nu moet ik veel uit handen geven en komt er meer op Ted aan. We hebben dit en nog veel meer graag over voor ons mooie wondertje.

Afgelopen week zijn we voor het eerst naar de gynaecoloog gegaan, onze dr. P. Een hele fijne vrouw die Ronja gezond op deze wereld heeft weten te krijgen. We hebben kortom het volste vertrouwen in haar en het was erg fijn om haar weer te zien. Ze is enorm praktisch, maar voelt je tegelijkertijd goed aan. Zo zei ze bij binnenkomst meteen: “Bijkletsen doen we straks wel, laten we eerst die echo maken.” YES! Natuurlijk wil je meteen een echo en zien hoe het met ons kindje gaat. Wat een heerlijke vrouw is dr. P.

Op de echo was een mooie zwangerschap te zien van ongeveer 5 weken, met zekerheid kon dr. P. niks zeggen over de termijn of over een mogelijke meerling. Maar we zijn zwanger, in de baarmoeder, een heleboel rampscenario’s waren door deze prachtecho al uitgesloten en het beeld kwam overeen met de termijn die ik dacht.

Echo 5 weken zwanger

Daarna volgde een gesprek met een krijsende veeleisende Ronja op de achtergrond, Ted die haar probeerde te managen en dr. P en ik die heel rustig elkaar probeerden te begrijpen. Dit keer hebben we een plan voor de zwangerschap en is het mogelijk om alle zaken die bij Ronja misgingen nu beter te managen met behulp van medicatie. Zo ga ik vanaf 12 weken ascal slikken als bloedverdunner voor de doorstroming van de navelstreng en ook calcium om de zwangerschapsvergiftiging tegen te gaan.

Over een eventuele keizersnede kon ze weinig zeggen. Natuurlijk zou ik zo weer een keizersnede doen als dat moest om dit kindje te redden, maar ik hoop ontzettend hard op een vaginale bevalling, want de keizersnede is me enorm tegen gevallen vooral als ik zag dat de dames die normaal waren bevallen na één dag alweer konden rondlopen. Dat duurde bij mij weken. Wel gaat dr. P’s voorkeur uit naar een vaginale bevalling en alleen in noodgevallen zullen we overgaan op een keizersnede. Dat is alvast mooi, want als het mogelijk is gaan we vaginaal bevallen!

Opmerkelijk was dat er weer cystes in m’n eierstokken zitten! Bij onze eerste zwangerschap zijn we dankzij een cyste zwanger geworden, maar verdween de cyste zodra ik zwanger was. Bij Ronja’s zwangerschap zat er een enorme cyste van wel 10 cm, die pas rond de 15 weken verdween. Dit keer zat in beide eierstokken een grote cyste, eentje van 5cm en eentje van 2cm. Ik maak me er geen zorgen om en dr. P zei gelijk dat sommige vrouwen dit hebben als ze zwanger zijn en dat het de zwangerschap ondersteunt. Ik verwacht dat deze cystes net als bij Ronja vanzelf zullen verdwijnen.

We gingen met een goed gevoel, een prachtige echo en een plan weer terug naar huis met ons klein duivelskind dat erg blij was weer uit de dokterskamer weg te zijn en er gelijk vandoor rende natuurlijk om op avontuur te gaan in het grote ziekenhuis. De volgend afspraak staat op wanneer ik bijna 10 weken zwanger ben, we hopen dat we dan een mooi groeiend kindje zien en meer te weten komen over deze zwangerschap.

06 weken zwanger

Ondertussen groeit mijn flinke bol goed door. Het wordt nu echt al een beginnend bolletje, zoals je kunt zien. Ik geniet daar enorm van! De komende tijd hebben we geen afspraken met mensen die het nog niet weten. Na de volgende echo mag van mij de hele wereld het weten, dus dan maakt het me niets meer uit. In de tussentijd ga ik m’n buik niet verbergen en mochten mensen er achter komen, so be it.

Daarnaast ben ik goed zwanger: ziek, zwak en misselijk. De misselijkheid en het eten zijn een dagtaak, het begint lastig te worden om Ronja te verzorgen en het huishouden te doen. Ted heeft de boodschappen al grotendeels van me overgenomen, helpt af en toe met koken, stofzuigt en dweilt de woonkamer. Als het net zo zwaar wordt als met Ronja, zal hij meer moeten gaan doen en zal ik de hulp van onze ouders moeten inschakelen. We merken vanzelf hoe het gaat en ik probeer rust te pakken waar dat kan. Met liefde voel ik me zo ellendig, maar het is jammer dat dit ten koste gaat van mijn quality time met Ronja. Ik ben blij dat ze over een paar weken naar de peuterspeelzaal gaat, waar ze lekker kan ravotten met andere kindjes, zodat ik haar thuis in alle rust lief kan hebben.

TwitterBloglovin

Buikbaby update: 5 weken zwanger

Vandaag ben ik 5 weken zwanger en dat merk ik al behoorlijk. Mijn buik groeit harder dan ooit en ik heb volop last van kwaaltjes. Kortom: ik ben op en top zwanger!

test 2014-08-03

Mijn testdrang is nog niet getemperd. Tot nu toe staat de teller op 11 testen, 2 kruidvat testen en 9 strips. Inmiddels hou ik er wel mee op. De laatste keer dat ik heb getest was gisteren omdat ik toch een mooie test wilde hebben die ik goed kan bewaren, vandaar dat ik met bijna 5 weken nog een kruidvat testje heb gedaan. Hij is prachtig!

Als zwangerschapsbevestiging heb ik het niet meer nodig: moe, misselijk, opgezwollen borsten, opgezette buik, maagzuur en concentratieproblemen. Tijdens de gehele zwangerschap van Ronja ben ik erg misselijk geweest en heb ik dagelijks Emesafene geslikt om te kunnen functioneren. Ik ben benieuwd hoe dat dit keer zal gaan, maar tot nu toe is het te managen door voortdurend kleine beetjes te eten.

Ook ben ik enorm moe. Natuurlijk omdat deze buikbaby nu enorm hard groeit en alles aangelegd wordt, maar ook vanwege m’n darmen. Die werken hard om genoeg voedingsstoffen uit het eten te krijgen en daarom is m’n spijsvertering enorm traag. Ik heb ’s avonds last van constipatie en ’s ochtends word ik wakker omdat ik moet poepen. Gezellig is dat!

05 weken

M’n buikje is ook al behoorlijk gegroeid, zoals jullie zelf kunnen zien op de foto. We hebben het al aan onze intieme kring verteld, maar willen nog even wachten met de rest van onze familie en vrienden, dat begint aardig lastig te worden met zo’n mooi beginnend buikje! Daarnaast heb ik ook al m’n zwangerschapsbh’s aangetrokken, want de borsten willen ademruimte hebben.

Alles gaat dus meer dan prima: ik voel me enorm zwanger. En daardoor ben ik erg rustig, tevreden en heb ik vertrouwen in deze buikbaby. Als we op die bekende wachtbank zitten bij onze gynaecoloog zal de spanning wel toeslaan en zal ik gaan zenuwen, zeker omdat we nog geen kloppend hartje zullen zien met een termijn van minder dan 6 weken. Ik vraag me af of ze überhaupt een echo zal maken. Jullie lezen het vanzelf in m’n volgende zwangerschapsblogje!

TwitterBloglovin

Mijn derde zwangerschap

Wat is dit ongelofelijk spannend!
Voor de derde keer in m’n leven ben ik zwanger en ik ben nu vier weken. We hebben dus erg vroeg positief getest, wat heel fijn is – want dat is voor het eerst – maar gelijk ontzettend eng. De afgelopen dagen waren op momenten zenuwslopend.

Tegelijkertijd weet ik dat de rest van de zwangerschap vol angst zal blijven totdat we die 24 weken zijn gepasseerd, dat is het punt waarop de gynaecoloog opmerkte dat er iets mis was met onze Ronja, want ze groeide niet goed en had het niet naar haar zin in de buik. Al die weken blijven zenuwen en angsthazen is niks voor mij, dus ik ga genieten. Nu ben ik zwanger, wat er morgen gebeurt, dat kan ik niet weten, maar nu kan ik er voor kiezen om te genieten en die angst niet te laten overheersen.

Dus zo gaan we deze vijfde week in. We hebben de endocrinoloog al ingeschakeld en m’n schildkliermedicatie is opgehoogd. Tegelijkertijd heb ik volgende week ook al een afspraak bij de gynaecoloog, dezelfde als bij Ronja, en moest ik m’n huisarts en apotheek ook op de hoogte brengen.

Daarnaast hebben we het mijn moeder al verteld, die dol enthousiast is, maar tegelijkertijd telkens vraagt of het nog wel goed gaat. Alsof ik het niet zou laten weten als het mis ging. Vandaag is mijn schoonmoeder aan de beurt en later deze week onze vaders. Ook mijn vriendinnen krijgen het deze week te horen. Dan zijn de broertjes aan de beurt. We weten nog niet wanneer we het de rest van de wereld willen vertellen. Nu denk je vast dat ik gek ben, want het staat al online voor iedereen om te zien, maar voor zover ik weet, lezen er geen real life bekenden mee (afgezien van mijn online vriendinnetjes).

Verder voel ik me al goed zwanger: misselijk, gespannen borsten, concentratieproblemen, heftige dromen, kiespijn, maagzuur. Alle kwaaltjes neem ik voor lief en ze mogen van mij een stuk erger worden de komende weken. Wel hoop ik dat ze netjes gaan afnemen na het eerste trimester, want dat deden ze bij Ronja niet. Toen bleef ik de gehele zwangerschap ziek en dat kwam natuurlijk doordat ik ziek was. Hopelijk voel ik me deze zwangerschap beter en kan ik ook Ronja blijven verzorgen. We zullen het zien en ik hou jullie op de hoogte!

Tot slot mijn test van afgelopen vrijdag, waar je heel klein een tuurstreepje ziet (tussen de driehoekjes), ruim voor mijn NOD! Misschien post ik komende vrijdag nog een testje.

test 25-07

TwitterBloglovin