Ronde 2: ongesteld

Gisteren eindigde ronde 2 voor ons in een ongesteldheid. Erg vervelend, gisteren heb ik lopen balen, want ik wilde liever zwanger zijn dan bloeden. Tijd om het van me af te schrijven en naar de volgende ronde te kijken.

Afgelopen ronde heb ik eerst geworsteld met m’n hormonen, die inmiddels gelukkig tot rust zijn gekomen. Ik heb inmiddels wel besloten om te starten met temperaturen. Door m’n temperatuur elke ochtend te meten en deze in te voeren in een grafiek, kan ik beter zien wanneer m’n eisprong is.

In m’n natuurlijke cyclus heeft het temperaturen nooit gewerkt en gaf het nooit een duidelijke eisprong weer. Hopelijk werkt het inmiddels wel, want ik ben aan het zoeken naar een vorm van houvast. Ik wil meer informatie over wat er in m’n lichaam gebeurt en ik wil een beetje controle behouden.

Aan ronde drie begin ik vol vertrouwen. Sinds december 2012 heb ik een eigen cyclus, die alleen maar beter lijkt te worden. We weten dat we relatief snel zwanger kunnen worden als we een goede eisprong hebben. Logischerwijs moeten we dan uiteindelijk wel zwanger worden mits we de goede timing hebben. Ik ben er dus van overtuigd dat het ons gaat lukken zonder behandelingen, zonder de MMM.

Wanneer we spontaan zwanger worden, betekent dit zo veel voor mij: m’n lichaam heeft eindelijk ’s iets goed gedaan! Dat zou voor mij een mentale overwinning zijn, dan kan ik gaan werken aan het afsluiten van de MMM, aan het opbouwen van vertrouwen in m’n lijf, wellicht zelfs aan het verwerken van Ronja’s couveuseperiode.

Ted denkt hier anders over. Hij heeft wel hoop, maar schat in dat we maar een kleine kans hebben om spontaan zwanger te worden. Ik snap zijn zelfbescherming en ik begrijp ook dat hij er geen vertrouwen in heeft. Toch doet dat pijn, ik wou dat hij er ook positiever in kon staan en met me mee kon gaan in deze positiviteit. Wie weet komt dat nog!

TwitterBloglovin

Ronde 2: ik heb de rust gevonden!

Na een heftige start van ronde 2 waarin de hormonen hoog opliepen, heb ik nu m’n rust gevonden. M’n lichaam is aan het veranderen en het zijn allemaal goede ontwikkelingen!

Tijdens de MMM-jaren had ik altijd het idee dat m’n lijf rust nodig had, dat het wellicht moest bijkomen van sinds m’n 13de aan de pil (mini-pil vanwege onregelmatige cyclussen – goh – en later pas als anti-conceptie) en het tijd nodig had om te herstellen van al die jaren pilgebruik en ook maanden doorslikken van de pil.

Die rust kon ik toen niet nemen, omdat de gynaecologen hadden uitgelegd dat onze kans om spontaan zwanger te worden minder dan 0,1% was vanwege m’n heftige PCOS. Ik moest en zou door, ik zou moeder worden en ik zou ons kind dragen. En uiteindelijk gebeurde dat, maar het was lastig en de weg lang.

Dit keer kan ik die rust nemen, hebben Ted en ik er samen voor gekozen om dat te doen. Zonder MMM, op ons eigen tempo, zo intensief of zo nonchalant als we zelf willen: wij bepalen het en wij hebben de controle in handen. De uitkomst blijft natuurlijk onzeker. Maar nu we die rust hebben, merk ik dat m’n lichaam is aan het veranderen.

Ik voel me weer mezelf. Het lijkt alsof ik moest wennen aan de nieuwe dosis schildkliermedicatie en dat nu gebeurd is. Ik kan m’n eigen ding doen: de hele dag wild spelen met Ronja, lekker veel sporten, beetje in de tuin tuinieren. Het gaat me allemaal goed af en het zijn mooie dagen! Ook m’n emoties zijn weer onder controle, ik ben geen jankerd meer en wat is dat een opluchting.

Zo kan ik het makkelijk volhouden. Ik ken m’n lichaam en weet dondersgoed wat zich afspeelt in m’n eierstokken en baarmoeder. Nu kan ik daarop vertrouwen en dan is het makkelijk wachten op een mogelijk eisprong en die wachtweken vliegen ook voorbij. Ik ben opgelucht dat m’n lijf eindelijk wat goed weet te doen! Nu op naar twee strepen én een voldragen zwangerschap.

TwitterBloglovin

Ronde 2: hormonsters are back!

We zitten inmiddels een tijdje in ronde 2 en hoewel ik het minder spannend vind dan ronde 1, heb ik toch erg veel last van hormonen.

Het begon allemaal heel lekker: we zouden in mijn hele lange mogelijk vruchtbare periode regelmatig seks hebben en verder lieten de boel de boel. Genieten en het leuk hebben stond voorop! Allemaal leuk en aardig, maar als je hormonen de boel gaan dwarsbomen wordt het toch weer zwaar.

M’n PCOS is lekker bezig denk ik dan, maar misschien is het wel m’n schildklier en een reactie op m’n medicatie die op een hoge dosis Euthyrax zit. Ik ben emotioneel labiel. Ik moet huilen om alles en iedereen, het puppy-effect noemen we het: zodra een puppy in beeld komt, stromen de tranen. En de puppy kan vervangen worden door van alles (bijv. een liedje, een romantisch moment, een glimlach, lieve woorden van Ted). Verschrikkelijk! Ik ben geen jankerd, ik ben niet emotioneel en ik hou er helemaal niet van om zo te zijn.

Daarnaast kan ik ook af en toe flink pissig zijn. Zo was ik planten aan het uitzoeken voor onze tuin en Ted wilde er niet aan, omdat hij vond dat de planten niet geschikt waren. Ik had een paar uur lopen zoeken en dit waren de best mogelijke planten, toen hij die vervolgens afwees, werd ik woedend. Gelukkig is Ted wel wat gewend en herken ik dit soort hormonale aanvallen, we weten het te benoemen en vervolgens komen we er samen wel uit.

Kortom: het valt me zwaar! En ik word moe van deze emotionele rollercoaster. Hier had ik normaal alleen last van als ik een gestimuleerde cyclus had met Puregon en daarna Pregnyl, ik had nooit gedacht dat ik buiten de MMM ook last kreeg van zulke heftige hormonsters. En ik baal als een stekker.