Buikbaby update: resultaat onderzoeksdag

Afgelopen woensdag ben ik weer binnenste buiten gekeerd om te onderzoeken hoe het er voor staat met de zwangerschap en m’n interne systeem. We zijn inmiddels 30 weken en 3 dagen zwanger. Bijna een hele week langer dan Ronja! En hopelijk gaan daar nog een heleboel weekjes bijkomen.
Lees verder

Advertenties

Buikbaby update: history repeats itself

20 weken 02Vandaag een buikbaby update die ik liever niet had willen schrijven. De laatste onderzoeksuitslagen lieten beginnende pre-eclampsie zien en het lijkt er dus op dat de geschiedenis van Ronja zich gaat herhalen. Er zijn ook een paar lichtpuntjes, maar op het moment zijn we vooral erg bezorgd en verontrust.
Lees verder

Buikbaby update: 13 weken

Vandaag ben ik 13 weken zwanger. Huh? Vandaag? Maar op maandag ‘verweekte’ ik toch altijd. Klopt! Afgelopen woensdag ben ik 3 dagen vooruit gezet. Onze buikbaby groeit goed en doet het geweldig. We zijn op 3 april 2015 uitgerekend.

Afgelopen woensdag was een spannende dag, maar gelukkig een stuk minder spannend omdat we maandag al het hartje hadden gehoord met onze doppler. We wisten dus dat deze buikbaby het goed deed en dat we een levend kindje zouden aantreffen op de echo!

Voordat het zover was, moest ik eerst bijna 2,5 liter aan urine inleveren en heel veel bloed afstaan voor onderzoek. Dat moest allemaal nuchter! Twee dagen daarvoor was ik nuchter nog aan het spugen, gelukkig voelde ik me prima in het ziekenhuis en was ik niet misselijk.

Daarna mocht ik even wat eten en volgde er een hartfilmpje van mijn hart. Dat gebeurt met eenzelfde echo-apparaat als waarmee ze de zwangerschapsecho’s maken. Dan bekijken ze bepaalde grote aders, moet je je adem een paar keer lang inhouden en diep inademen, en bekijken ze uitgebreid het hart. Heel ongemakkelijk, want dat moet allemaal halfnaakt op m’n rug of zij terwijl die mevrouw met dat echo-apparaat rond m’n borst is aan het drukken. Ik ben veel meer gewend om de andere helft van m’n lichaam naakt te presenteren aan artsen dan de bovenste helft. Dat hadden we ook weer gehad!

Hierna volgde een lange meting van mijn bloeddruk. Die was ok, maar is nog steeds stijgende. M’n hartslag was telkens rond de 100, dat vond ik op zich wel hoog. Tijdens deze meting was er ook een andere vrouw die haar dochter, iets ouder dan Ronja, had meegenomen. Ze was goed voorbereid gekomen, want de grond lag bezaaid met speelgoed. Af en toe was deze mama stil als de bloeddruk werd opgemeten en de rest van de tijd was ze druk in de weer met haar dochtertje. Ik vond haar maar dapper! Haar kindje meenemen naar een lange onderzoeksdag. Ik was blij dat Ronja thuis was.

Nadat ik van de bloeddrukmeter afgekoppeld was, mocht ik eindelijk voor de uitgebreide echo waarbij ze de nekplooi op zouden meten én de bloeddruk van de baarmoeder. Ondanks dat dit in ons eigen ziekenhuis gebeurt, worden deze uitgebreide echo’s uitgevoerd door een aparte afdeling met speciaal personeel. Zij zien natuurlijk vooral mensen van buitenaf die bij een VK lopen en even langskomen voor de combinatietest of de 20 weken echo. Ik was dus een uitzonderingspatiënt wat dat betreft.

Dit was een hele opgewekte en lieve echoscopiste die me gelijk op m’n gemak stelde en rustig met me mijn gegevens doornam. Een heel andere benadering dan de gebruikelijk gang van zaken bij dokter P. of andere gynaecologen op de poli. Terwijl we mijn gegevens doornamen kwam Ted binnengewandeld en konden we eindelijk beginnen met de echo. En wat een beeldschone ervaring was dat!

Meteen zagen we ons kindje lekker actief bewegen: trappelen, duwen, boksen en lekker waggelen. Onze buikbaby gaf ons een prachtige show en maakte het de aardige echoscopiste lastig om alles goed in beeld te krijgen. Uiteindelijk belandde buikbaby op de buik, lekker uitgestrekt de ruimte nemend en leek de baby te slapen, af en toe met de beentjes trappelend. Door de echo kreeg ik gelijk de bevestiging dat de plopjes inderdaad door de buikbaby veroorzaakt werden: ik weet het nu 100% zeker! Ted vond het niet zo gek dat ik deze druktemaker al voelde.

Na deze heerlijke ervaring volgde de uitslag van het uitgebreide onderzoek. Alle waardes waren binnen de norm! Wat een goed nieuws! De bloeddruk in de baarmoeder was ietwat aan de hoge kant en daarom starten we nu met de Labetalol. Wederom dus preventief om de aanleg van de placenta zoveel mogelijk te stimuleren en de zwangerschap in goede banen te leiden. We waren opgelucht na de goede uitslag en ontzettend aan het nagenieten van de echo.

Nu begint er wat vertrouwen op te bouwen in deze zwangerschap en het team dat mij goed in de gaten houdt. Met name door de opsomming van alle elementen die ze onderzoeken heb ik het gevoel dat het grondig wordt aangepakt en het niet blijft bij een paar keer m’n bloeddruk meten en op basis hiervan wat experimenteren. Dat geeft vertrouwen. Deze onderzoeksdag legt een basis voor de volgende, met 16 weken, en dan zullen ze die resultaten weer met deze vergelijken om te kijken hoe de zwangerschap vordert.

Ondertussen ga ik genieten. Van het mooie lieve kindje in mijn buik. Ons gelukskindje dat al heel vroeg van zich laat voelen en hopelijk nog lang in mijn buik mag blijven groeien.

Echo week 13

Echo week 13

Echo week 13

TwitterBloglovin

Buikbaby update: tijd voor positiviteit

Komende maandag ben ik alweer 12 weken zwanger: de magische grens is bereikt. En de afgelopen weken is het goed gegaan met mij en deze buikbaby in ons gedeelde lichaam! Ik voel me echt stukken beter en ben niet meer ziek.

Alhoewel ik schrok van alle bloeddrukmedicatie die ik voorgeschreven kreeg, bracht het een prachtig voordeel met zich mee: ik voelde me instant beter. Ik vind het lastig om te omschrijven wat ik precies voelde onder die hoge bloeddruk van mij, maar ik denk dat je het het makkelijkste kunt vergelijken met een heftige griep. Je lichaam geeft het op, alles doet pijn, je houdt niks meer binnen en je bent te zwak om nog iets te doen. Echt ziek.

Dat was dus verleden tijd toen de Methyldopa z’n werk ging doen. Niet dat ik m’n sporten weer kan oppaken, want zodra ik boven aan de trap sta, ben ik uitgeput. Nu kan ik wél weer voor Ronja zorgen, haar makkelijk naar de peuterspeelzaal brengen én ophalen, zelfs af en toe richting supermarkt mits ik m’n neus goed dicht hou en ik kan weer uitgebreid koken. Ik heb ook weer zin om te eten en ik hou van lekkere maaltijden maken en samen opeten.

Daarnaast kregen we afgelopen vrijdag heel goed nieuws, toen bleek dat de Methyldopa echt goed z’n werk deed, want m’n bloeddruk dobbert prachtig net onder de 120/70. Dokter P. zat vol die dag, dus ik moest bij een arts assistent op het spreekuur komen. Veel hadden we niet te bespreken en toen vroeg ze heel vrolijk: wil je misschien nog een echo? NATUURLIJK WIL IK DAT! Ze voegde er aan toe: dat is wel zo prettig in deze onzekere weken waarin je nog niets voelt. En gelijk heeft ze, het was heerlijk om even snel onze prachtige buikbaby weer te zien en het hartje te zien kloppen.

Deze week heb ik een weekje vrij van het ziekenhuis en dat doet een mens wel goed. Ik moet de bloeddruk goed in de gaten houden en me melden zodra ik me slecht begin te voelen, maar de verwachting is dat ik voorlopig op deze dosis kan blijven zitten. Komende woensdag moeten we weer terug om ons abonnement aan te houden. Dan word ik van onder tot boven onderzocht tijdens een uitgebreid vasculair onderzoek waarbij ze ook gelijk de nekplooimeting doen.

Aanstaande maandag als ik 12 weken zwanger ben, moet ik beginnen met extra medicatie. Ascal als bloedverdunners om de doorbloeding van de navelstreng goed te houden en calcium om zwangerschapsvergiftiging tegen te gaan. Na het vasculair onderzoek zal m’n gehele medicatie bekeken worden en er medicatie aan toegevoegd worden. M’n doosje zal we snel te klein worden, maar dat geeft niet, zolang het maar zo goed blijft gaan met mij en onze baby hebben wij er nog veel meer voor over!

11 weken zwanger buikfoto

TwitterBloglovin

Buikbaby update: een compleet mensje

Afgelopen vrijdag hadden we weer een reguliere afspraak met dr. P. Dit was een ontzettend spannende echo, omdat het in onze eerste zwangerschap rond deze tijd mis moet zijn gegaan. Dr. P. had alle begrip voor onze zorgen en liet ons gelijk een prachtig mensje zien op de echo.

Echo 9 weken 4 dagen

Gelukkig zijn Ted en ik redelijk getraind in echo’s bekijken en zagen we zelf ook al meteen een relatief grote baby in de buik met armpjes en beentjes. Het is zo mooi om zo’n klein stipje van de vijf weken uit te zien groeien tot een compleet mensje! Met een duidelijk lijfje, waaraan de navelstreng al mooi bevestigd zat, en een prachtig hoofdje, armpjes en beentjes. En dit keer zag ik ook direct het hartje kloppen en hoefde ik niet te wachten op de bevestiging van dr. P. Een hele geruststelling voor ons dus!

Daarna kwam dr. P’s controle van o.a. de bloeddruk en die was wederom hoog: 133/86. Ter referentie, een normale bloeddruk voor mij is 120/70. Nu is de bloeddruk pas te hoog vanaf 140/90, maar met mijn geschiedenis vond ze het tijd om in te grijpen. Een hoge bloeddruk in deze fase van de zwangerschap kan de aanleg van de placenta belemmeren. Daarom moest ik meteen beginnen met bloeddruk medicatie: Metyldopa. Het medisch ingrijpen is dus begonnen, best confronterend met amper 10 weken zwanger!

medicatie overzicht

Mijn medicatieschema is inmiddels dus wat uitgebreid en ik heb voor alles zelfs een klein doosje (een oude broodtrommel van Ted) gebruikt, zodat ik het hoog weg kan zetten ivm Ronja’s grijpgrage handjes. Over een paar weken hebben we de nekplooimeting en tegelijkertijd krijg ik een uitgebreid vasculair onderzoek, daarna zullen ze de medicatie aanpassen. Dit onderzoek zal elke vier weken herhaald worden. Daarnaast heb ik regelmatig bloeddrukcontroles. Het zal niet zo zijn dat ik nog van de medicatie afraak, er zal eerder telkens meer bijkomen om de zwangerschap in goede banen te leiden.

10 weken buikfoto

Ik vind het allemaal erg confronterend. Het is lastig om me geen zorgen te maken en rustig te blijven als je meerdere keren per dag herinnert wordt aan wat er allemaal vorige keer mis ging. Die voortdurende confrontatie en de stress die daarbij komt kijken moet ik een plekje leren geven, zodat ik er op een gezonde manier mee om kan gaan. De zorgen zullen niet weggaan en de stress zal komen en gaan. Vooralsnog probeer ik ook de positieve kant in te zien: dit vroege ingrijpen en de intensieve medische begeleiding zal er hopelijk voor zorgen dat dit kindje op tijd en gezond ter wereld komt. M’n moeder zei al: hadden ze dit tijdens de zwangerschap van Ronja maar geweten en gedaan, wie weet hoe het dan was afgelopen. Daar heeft ze gelijk in en zo probeer ik een stukje rust in deze periode vol zorgen te vinden.

TwitterBloglovin

Buikbaby update: ziek, zwak en misselijk

Week 6 is alweer aangebroken en het voelt weer precies hetzelfde als bij Ronja. Ik ben verschrikkelijk ziek, zwak en misselijk. Dat ben ik niet meer gewend, aangezien ik hard sportte en het huishouden op rolletjes had lopen. Nu moet ik veel uit handen geven en komt er meer op Ted aan. We hebben dit en nog veel meer graag over voor ons mooie wondertje.

Afgelopen week zijn we voor het eerst naar de gynaecoloog gegaan, onze dr. P. Een hele fijne vrouw die Ronja gezond op deze wereld heeft weten te krijgen. We hebben kortom het volste vertrouwen in haar en het was erg fijn om haar weer te zien. Ze is enorm praktisch, maar voelt je tegelijkertijd goed aan. Zo zei ze bij binnenkomst meteen: “Bijkletsen doen we straks wel, laten we eerst die echo maken.” YES! Natuurlijk wil je meteen een echo en zien hoe het met ons kindje gaat. Wat een heerlijke vrouw is dr. P.

Op de echo was een mooie zwangerschap te zien van ongeveer 5 weken, met zekerheid kon dr. P. niks zeggen over de termijn of over een mogelijke meerling. Maar we zijn zwanger, in de baarmoeder, een heleboel rampscenario’s waren door deze prachtecho al uitgesloten en het beeld kwam overeen met de termijn die ik dacht.

Echo 5 weken zwanger

Daarna volgde een gesprek met een krijsende veeleisende Ronja op de achtergrond, Ted die haar probeerde te managen en dr. P en ik die heel rustig elkaar probeerden te begrijpen. Dit keer hebben we een plan voor de zwangerschap en is het mogelijk om alle zaken die bij Ronja misgingen nu beter te managen met behulp van medicatie. Zo ga ik vanaf 12 weken ascal slikken als bloedverdunner voor de doorstroming van de navelstreng en ook calcium om de zwangerschapsvergiftiging tegen te gaan.

Over een eventuele keizersnede kon ze weinig zeggen. Natuurlijk zou ik zo weer een keizersnede doen als dat moest om dit kindje te redden, maar ik hoop ontzettend hard op een vaginale bevalling, want de keizersnede is me enorm tegen gevallen vooral als ik zag dat de dames die normaal waren bevallen na één dag alweer konden rondlopen. Dat duurde bij mij weken. Wel gaat dr. P’s voorkeur uit naar een vaginale bevalling en alleen in noodgevallen zullen we overgaan op een keizersnede. Dat is alvast mooi, want als het mogelijk is gaan we vaginaal bevallen!

Opmerkelijk was dat er weer cystes in m’n eierstokken zitten! Bij onze eerste zwangerschap zijn we dankzij een cyste zwanger geworden, maar verdween de cyste zodra ik zwanger was. Bij Ronja’s zwangerschap zat er een enorme cyste van wel 10 cm, die pas rond de 15 weken verdween. Dit keer zat in beide eierstokken een grote cyste, eentje van 5cm en eentje van 2cm. Ik maak me er geen zorgen om en dr. P zei gelijk dat sommige vrouwen dit hebben als ze zwanger zijn en dat het de zwangerschap ondersteunt. Ik verwacht dat deze cystes net als bij Ronja vanzelf zullen verdwijnen.

We gingen met een goed gevoel, een prachtige echo en een plan weer terug naar huis met ons klein duivelskind dat erg blij was weer uit de dokterskamer weg te zijn en er gelijk vandoor rende natuurlijk om op avontuur te gaan in het grote ziekenhuis. De volgend afspraak staat op wanneer ik bijna 10 weken zwanger ben, we hopen dat we dan een mooi groeiend kindje zien en meer te weten komen over deze zwangerschap.

06 weken zwanger

Ondertussen groeit mijn flinke bol goed door. Het wordt nu echt al een beginnend bolletje, zoals je kunt zien. Ik geniet daar enorm van! De komende tijd hebben we geen afspraken met mensen die het nog niet weten. Na de volgende echo mag van mij de hele wereld het weten, dus dan maakt het me niets meer uit. In de tussentijd ga ik m’n buik niet verbergen en mochten mensen er achter komen, so be it.

Daarnaast ben ik goed zwanger: ziek, zwak en misselijk. De misselijkheid en het eten zijn een dagtaak, het begint lastig te worden om Ronja te verzorgen en het huishouden te doen. Ted heeft de boodschappen al grotendeels van me overgenomen, helpt af en toe met koken, stofzuigt en dweilt de woonkamer. Als het net zo zwaar wordt als met Ronja, zal hij meer moeten gaan doen en zal ik de hulp van onze ouders moeten inschakelen. We merken vanzelf hoe het gaat en ik probeer rust te pakken waar dat kan. Met liefde voel ik me zo ellendig, maar het is jammer dat dit ten koste gaat van mijn quality time met Ronja. Ik ben blij dat ze over een paar weken naar de peuterspeelzaal gaat, waar ze lekker kan ravotten met andere kindjes, zodat ik haar thuis in alle rust lief kan hebben.

TwitterBloglovin

Het staartje van Ronja’s Ooievaar

Na de vroeggeboorte van onze lieve dochter Ronja bood onze gyn aan dat ik mee kon doen aan een groot onderzoek naar vroeggeboorten. Ze gaf wel aan dat hier hoogstwaarschijnlijk niks uit zou komen en we nog geen antwoorden kregen. Wij wilden het heel erg graag, want ook al zou er niks uit komen, dan waren we in ieder geval een stapje verder en wisten we dat er bepaalde dingen uitgesloten konden worden.

De onderzoeken waren behoorlijk uitgebreid. Ik heb al heel erg vaak bloed moeten afgeven voor de behandelingen in de MMM en in de zwangerschappen, maar ik ben nog nooit het hokje van de bloedafname in gegaan en daar een berg met buisjes tegengekomen die gevuld moesten worden met mijn bloed! Daarnaast kreeg ik een fysiek onderzoek naar m’n bloeddruk, werd m’n buikomtrek opgemeten, kreeg ik een hartfilmpje en moest ik urine inleveren. Heel wat tijd later kregen we pas de uitslag.

Dit was weer een nieuwe gyn, een professor, hem was ik nog nooit tegengekomen. Ted was uiteraard mee naar dit uitslagonderzoek en toen we gingen zitten zag ik een blaadje voor ons liggen met daarop lijntjes. Binnen die lijntjes stonden stipjes en ik zag dat een heleboel stipjes niet op de lijntjes pasten, maar er buiten lagen. Toen de gyn zei dat de streepjes de norm representeerden waar binnen de waardes nog goed waren, wist ik dat er wel erg veel niet goed zat.

Uit de resultaten bleek dat ik een lichte afwijking heb aan een van de kleppen van mijn hart, niks ernstigs. Ik heb ook een klein hard en weinig bloed, kortom m’n hart moet erg hard werken om m’n bloed rond te pompen en m’n lijf aan de gang te houden. Daarnaast had ik een verhoogde kans op hart- en vaatziekten, ouderdomsdiabetes, zwangerschapsdiabetes en zwangerschapsvergiftiging. Ook waren er lichte afwijkingen gevonden in m’n cholesterol. Ik zal hierbij zeggen dat ik altijd een gezond gewicht heb gehad, nooit overgewicht, zelfs niet op m’n zwaarst en m’n gehele jeugd ondergewicht heb gehad. Slanke mensen kunnen dus wel degelijk ook dit soort problematiek hebben. De kans op nog een vroeggeboorte was 17%, wat me enorm meeviel na al die slechte uitslagen, want normaal is de kans op nog een vroeggeboorte na één vroeggeboorte 16%, dus die was slechts een klein beetje verhoogd. De kans op wederom zwangerschapsvergiftiging was echter 30%, flink dus!

Toen kwam de slechtste uitslag van het hele rijtje: m’n schildklierwaardes bleken totaal fout te zitten. Ik had een veel te snelle schildklier, waardoor m’n hypofyse was uitgeschakeld. Na het onderzoek werd opnieuw bloed geprikt en hieruit kwamen een aantal anti-stoffen wat bevestigde wat deze gyn al vermoedde: ik had de ziekte van Graves. Het is een schildklieraandoening waarbij je schildklier te snel werkt en deze heeft ook invloed op je vruchtbaarheid en zwangerschap.

Voor mij vielen toen een heleboel puzzelstukjes op z’n plek. Ik heb altijd te weinig energie gehad, voortdurend moe, terwijl ik wel actief en sterk en gezond was. In de zwangerschap was ik kapot moe en kon ik bijna niks. En zo waren er veel meer hele vage klachten die ik al m’n hele leven heb en die gekoppeld worden aan de schildklier. Ik werd doorgestuurd naar de endocrinoloog, na een aantal extra onderzoeken werd de diagnose bevestigd en hebben we gekozen voor een radioactief jodium behandeling. Ik moest één week wegblijven bij Ronja. Afschuwelijk!

De radioactief jodium behandeling is geslaagd en wij hebben m’n schildklier volledig uitgeschakeld. We hadden er ook voor kunnen kiezen om hem niet kapot te maken, maar slechts te minderen, zodat m’n schildklier minder hard ging werken. Ik zag het echter niet zitten m’n hele leven schildkliermedicatie te moeten balanceren, omdat ik verwachtte dat dit niet makkelijk zou gaan vanwege onze nare ervaringen in de MMM met hormoonbehandelingen en hoe mijn lichaam daarop reageerde. Ik dacht dat het beter zou zijn als de schildklier uitgeschakeld zou worden, zodat het schildklierhormoon artificieel vanuit een nul waarde opgebouwd kon worden.

Ik denk dat ik daarin een hele wijze keuze heb gemaakt, want ondanks dat ik maar een kleine tengere vrouw ben, heb ik een hele hoge dosis Euthyrox nodig om m’n schildklierwaardes op een goed niveau te krijgen. Op het moment wordt deze dosis nog steeds afgesteld en krijgen we waarschijnlijk binnenkort groen licht om zwanger te mogen worden. Later deze week zal ik hierover een update geven.

Naast deze schildklier situatie heb ik m’n levensstijl aangepast. We aten al ontzettend gezond, maar ik heb dit nog wat verbeterd door alle suikers de deur uit te doen. Daarnaast ben ik gaan sporten, om m’n hart te trainen. De gyn had ook uitgelegd dat als ik regelmatig zou sporten er waarschijnlijk een grote kans bestond dat een volgende zwangerschap minder risico’s met zich mee zou brengen. Ik sport nu zes keer per week intensief via en heb me nog nooit in m’n leven zo goed gevoeld.

Ik moet zeggen dat ik erg ben geschrokken van de resultaten van de onderzoeken en er een tijdje behoorlijk ongerust over ben geweest. Totdat ik me realiseerde dat ik eigenlijk nu veel meer kennis heb over hoe mijn lijf in elkaar zit en hoe ik het beste gezond oud kan worden. Kennis is macht en ik maak hier graag gebruik van. Ik heb me voorgenomen om m’n hele leven gezond te blijven eten en veel te blijven sporten. Zo kan ik heel veel problemen voorkomen die anders waarschijnlijk om de hoek zouden komen kijken. Ik wil niet dicht slippen van binnen of een propje in m’n hersenen krijgen en op een dag veel te vroeg dood neervallen. Ik wil oud worden samen met Ted en m’n gezin.

Dit heeft ook gevolgen voor onze kinderwens. Sinds de schildklier behandeld wordt, krijg ik telkens een betere cyclus. Bij elke ophoging wordt deze een stukje korter. Dat geeft ons veel hoop om spontaan zwanger te kunnen worden! Het maakte me overigens ook woedend op de artsen die me behandeld hebben in de MMM en nog steeds ben ik er wel boos om dat zij nooit naar mij hebben geluisterd toen ik aankaartte mogelijk schildklierproblemen te hebben. Dit wuifden zij weg doordat ik geen uiterlijke kenmerken heb (bijv. struma of oogziekte).

Vanwege de uitkomst van de onderzoeken, de hoge risico’s die een zwangerschap voor ons meebrengt en het advies van de gyn hebben Ted en ik besloten dat wij voorlopig niet onder behandeling willen voor onze kinderwens. Behandelingen houden voor mij risico’s in en zorgen er voor dat ik mij niet meer kan focussen op een gezonde levensstijl. Terwijl dit juist zo hard nodig is, voor m’n algemene gezondheid, maar ook om zo gezond mogelijk een zwangerschap in te gaan. Zeg nooit nooit, wie weet dat we er over een aantal jaren anders over denken, maar nu hebben we de hoop dat we zonder hulp en met zo min mogelijk risico’s zwanger kunnen worden.

Wel heb ik af en toe twijfels. Als je Ronja’s Ooievaar gelezen hebt, dan weet je dat voor ons zwanger worden, zwanger blijven of een gezond kindje krijgen alles behalve vanzelfsprekend is. Ik idealiseer een zwangerschap niet meer, ik verlang niet naar een zwangerschap en ik ben zelfs bang voor nog een zwangerschap. Toch wil ik heel graag nog een kindje, wellicht zelfs meerdere kindjes en dat is de enige reden waarom we het willen proberen. Toch verklaar ik mezelf af en toe voor gek dat we überhaupt nog willen proberen zwanger te worden vanwege alles dat we hebben meegemaakt en de obstakels die we nu nog steeds hebben. Waarom wil ik dit mijzelf nog een keer aan doen? Waarom neem ik risico’s terwijl ik ook de zorg heb voor Ronja? Kan ik niet berusting vinden in wat we hebben en er een dikke vette punt achter zetten?

De wens blijft dan toch te groot. De wens voor een kindje en de hoop dat dankzij al onze inzet een volgende zwangerschap wél goed zal gaan. Dat ik een vaginale bevalling mag meemaken – jup! vrouwen kunnen hiernaar verlangen – en dat ik m’n kindje gelijk mag vasthouden en niet pas naar vier dagen, dat ik live borstvoeding mag geven en dat we een normale kraamperiode mogen meemaken. Dat alles zou ik dolgraag ervaren, nog liever had ik het met Ronja ervaren. En soms kan het me ook allemaal gestolen worden en hoeft het niet meer, met name als ik de angsten herinner die we hebben gehad voor Ronja’s leven tijdens de zwangerschap en na haar geboorte. Dat wil ik nooit meer meemaken. Mocht een volgende zwangerschap weer zo gaan, dan komen er hoe dan ook geen kindjes meer, want dan is het voor mij genoeg geweest en gaan we dit hoofdstuk afsluiten en genieten van wat we wel hebben. Hopelijk heb je dan ook kunnen lezen in m’n blog dat wij nu ook al ultiem genieten van ons wonderkindje. ♥

Lees hier het vorige deel van Ronja’s Ooievaar.

TwitterBloglovin

De zwangerschap en vroeggeboorte van Ronja

Na in totaal drie jaar vol ovulatie inductie behandelingen in de MMM waren we weer zwanger van een wondertje. Dit keer waren we dolblij, maar tegelijkertijd doodsbang. Een onbezorgde zwangerschap zat er niet meer in vanwege het verlies van ons eerste kindje door een miskraam. De gehele zwangerschap zou vol spanningen blijven zitten en dat begon al bij de eerste echo.

Die eerste echo was natuurlijk zenuwslopend: zou er hartactie zijn? Zou het weer mis gaan? En was ik zwanger van een meerling? Ik was bloednerveus. We hadden mogelijk drie eisprongen gehad en ik had duidelijk donkerdere testen dan bij onze eerste zwangerschap, dus ik dacht al half zeker te weten dat het een meerling zou zijn. Ik was dan ook opgelucht toen er maar één kindje in m’n buik te zien was en ik heb meerdere keren gevraagd of er zeker weten maar één zat. Toen kwam er gelijk een nieuwe spanning bij: er zat wederom een grote cyste in een van m’n eierstokken.

De cyste was een restant van de stimulatie met Puregon en Pregnyl, net als eerder tijdens uitgangsecho’s had ik nu zelfs als zwangere last van cystes. Vanwege de cyste kregen we de mogelijkheid om de gehele zwangerschap bij de gyn te blijven en hoefden we niet over te schakelen naar een verloskundige. Een onbezorgde zwangerschap zat er voor mij toch al niet in, dus ik vond het prima om in het ziekenhuis te blijven lopen en was zelfs opgelucht. De cyste baarde Ted en mij veel zorgen, want mocht de cyste blijven zitten dan moest ik in de tweede termijn een operatie ondergaan. Nu had ik net een verhaal gelezen van een zwangere vrouw die ook een dergelijke operatie onderging terwijl ze zwanger was en waarbij het fout ging. Door de operatie en de complicaties daarna is zij haar kindje verloren. Ik vond het dus doodeng!

Ik kreeg zo ongeveer om de week echo’s om de cyste in de gaten te houden, want als deze rare dingen ging doen of plotseling heel groot werd, dan moesten ze ingrijpen. De cyste bleef even groot, rond de 10cm. En nee, ik vergis me niet in de afmetingen dat moeten geen mm zijn, er zat letterlijk een tennisbal in m’n eierstok. De vele echo’s stelden me gerust en zo wist ik me door de eerste paar weken heen te slepen. Ondertussen stapelden de zwangerschapskwaaltjes zich op: ik had overal last van en daar genoot ik enorm van! Het was een voortdurende bevestiging dat het goed ging met ons kindje. Het was ook zwaar, want ik was kapot moe en ontzettend misselijk. Al gauw gebruikte ik medicatie tegen de misselijkheid, want ik kon anders niks meer doen behalve in bed liggen. Langzaamaan kroop de tijd voorbij en rond de 10 weken werd ik angstig voor een nieuwe miskraam, gelukkig waren daar de vele echo’s en werd ik gerustgesteld.

Uiteindelijk was er de termijnecho waarbij we ook een nekplooimeting lieten doen. Alles was helemaal tip top in orde! En dit kindje was zeer actief, want we konden het zien springen in de baarmoeder. Geweldig om te zien. Tevens was ons kindje nu groter dan de cyste en dat was ook geruststellend. De cyste lag ook niet in de weg, dus we hadden altijd nog de optie om af te wachten wat er ging gebeuren en wellicht was een operatie niet nodig. Rond de 15 weken kregen we een extra echo bij een specialist op het gebied van cystes, toen bleek wonder boven wonder dat de cyste uit zichzelf was aan het verdwijnen! We waren verschrikkelijk opgelucht.

15 weken buikfoto Ronja

Vanaf de termijnecho werd alles voor mij makkelijker. Mijn buik begon flink te groeien, net als mijn borsten – waar ik minder blij mee was – ik voelde me op en top zwanger en alles was goed. Zelfs de misselijkheid werd dragelijker en ik kon weer actief bezig zijn. Alles ging volgens het boekje toen ook de cyste weg was en we genoten volop! Rond de 16 weken lagen Ted en ik in bed en waren we met m’n buik aan het praten, toen Ted z’n hand op m’n buik legde, voelde ik een enorm harde schop. Voor het eerst had ik ons kindje gevoeld en Ted nota bene ook! Daarna begon ik heel regelmatig schopjes en bewegingen te voelen en vanaf dit punt had ik heel erg veel vertrouwen in de zwangerschap en ons kindje. Het was een prachtig magisch gevoel en het was heerlijk dat ons kindje ook zo goed op onze handen en stemmen reageerde.

Toch bleef ik ook heel erg moe. Andere zwangeren klaagden ook wel dat ze een beetje moe waren, maar voor mij leek het toch wat erger te zijn. Als ik dit aankaartte bij de gyn, reageerde deze er heel nonchalant op en ik maakte me er verder dus ook niet druk over. De misselijkheid was immers onder controle en alles leek nu volgens het boekje te gaan. Rond de 20 weken echo kwam de onzekerheid toch weer terug en werd ik verschrikkelijk nerveus. Gelukkig bleek alles goed te zijn: we kregen een dochter, Ronja. We hadden het al vaker over namen gehad, maar direct na die 20 weken echo kwam Ted met DE naam aanzetten en vanaf dat moment wisten we wie er in m’n buik woonde. Dit wilden we ook delen met de rest van onze familie en we organiseerden een feestje waar we bekend maakten dat Ronja een meisje was en waar we de echo’s lieten zien.

Met 24 weken volgde er weer een reguliere controle, dit keer bij een nieuwe gyn, dit zou mijn vaste gyn worden tot aan de geboorte. Het was een hele andere vrouw dan de eerdere gynaecologen, een recht-toe-recht-aan-vrouw die geen blad voor de mond nam, heel direct communiceerde en veel informatie gaf. Dat vonden wij erg fijn! Tijdens de echo bleek dat onze Ronja te klein was; dysmatuur. Vreemd, want alles leek toch volledig op schema te liggen en ze was toch helemaal goedgekeurd tijdens de 20 weken echo? De gyn legde uit dat er niks aan de hand hoefde te zijn, maar waarschuwde ons ook voor de mogelijkheid dat er toch iets mis was met ons kindje. Ze legde uit wat alle mogelijke afwijkingen konden zijn en hamerde er op dat er tevens een kans bestond dat Ronja niet verenigbaar zou zijn met het leven. Doodeng! Maar ik wilde er niks van weten, m’n moeder had namelijk ook alleen maar kleine kindjes gekregen en Ted was ook geen enorme vent. Ze bood ons allemaal testen aan en besloot dat we in ieder geval nog een uitgebreide echo kregen om nogmaals te kijken of alles wel in orde was, de 20 weken echo take two. Aan de hand hiervan konden we beslissingen maken.

24 weken buikfoto Ronja

Tijdens deze uitgebreide echo bleek dat Ronja op de P3-lijn lag qua groei, dat is erg klein. De P-lijn houdt in dat van 100 kinderen P100 de grootste is (die is dus veel te groot) en P1 de kleinste is (die is dus veel te klein). En Ronja was de op 3 na kleinste. Ze groeide echter netjes door in vergelijking met de laatste echo. Verder bleek er niks mis te zijn en werd Ronja gezond verklaard. Er was echter wel één observatie: Ronja had zichzelf op een spaarstand gezet waardoor er meer bloed naar haar hersenen ging. Dit kon er op wijzen dat Ronja wellicht te weinig voeding binnen kreeg, maar op dit moment was de doorbloeding van de navelstreng in orde. Onze gyn stelde meer testen voor, maar wij weigerden, omdat een vruchtwaterpunctie bijvoorbeeld gevaarlijk zou zijn voor Ronja. De gyn schetste vervolgens het scenario dat Ronja uiteindelijk in nood zou kunnen komen in de buik en er direct uitgehaald zou moeten worden. Dat was nu nog niet het geval, maar dat zou op enig moment kunnen gebeuren. Daarom moest ik elke week een echo krijgen en twee keer per week een CTG (hartfilmpje). We stemden in met dat plan, maar we hadden een vakantie gepland en besloten dat we eerst een weekje weggingen. Als het fout zou gaan met deze termijn, was er weinig dat we konden doen en Ted en ik hadden er vertrouwen in dat het nu niet fout zou gaan. We gingen op vakantie! De gyn gaf ons nog verdere informatie mee, waaronder informatie over zwangerschapsvergiftiging.

Gewapend met alle informatie en een doppler waarmee we naar Ronja’s hartje konden luisteren, probeerden we de zorgen achter ons te laten en gingen we op vakantie. Achteraf gezien hadden we dit niet moeten doen en was dit eigenlijk te veel geweest voor mij. Ik was namelijk nog steeds verschrikkelijk moe en had geen energie. Daarnaast liet Ronja mij niet fietsen. Zodra ik haar kon voelen ging zij ernstig protesteren als ik fietste, waardoor ik niet op een normale manier op de fiets kon zitten. Hoe groter mijn buik werd, hoe onmogelijker het werd om te fietsen als Ronja zo immens actief protesteerde. We hadden op vakantie alleen een fiets om ergens mee naar toe te gaan. Het was eigenlijk te veel en we spendeerden dan ook een groot gedeelte van de vakantie op de bank, rustend. Wetend wat we nu weten had Ted me waarschijnlijk de gehele zwangerschap aan m’n bed vastgebonden zodat ik als broedkip de weken kon uitzitten. Uiteindelijk is dat ook deels gebeurd.

Na de vakantie begonnen de controles en extra echo’s. Ik kan je niet vertellen hoeveel echo’s we in totaal hebben gehad in deze zwangerschap of hoeveel CTG’s, want het waren er simpelweg te veel. Net als in de MMM werden we nu experts met het interpreteren van de echo’s en de CTG’s. Alle controles waren goed. Soms konden ze Ronja niet vinden met het CTG, omdat ze zo klein was en mijn baarmoeder erg groot. Dan kwam er een gyn met een echoapparaat die Ronja even in beeld bracht en vervolgens waren we weer goedgekeurd. Wel bleek dat mijn bloeddruk wat te hoog was, eerder was dit ook al gebleken, maar schoven ze dit af op stress doordat ik in het ziekenhuis was of in hun woorden: witte jassen stress. Inmiddels bleef de bloeddruk bij elke controle hoog en besloten ze mij hiervoor medicatie te geven. Verder groeide Ronja goed door en bleven de controles goed.

Midden in de nacht kreeg ik opeens heel erg veel pijn, bovenaan mijn buik. Ik vond het erg vreemd en dacht dat het iets was van de misselijkheid of het maagzuur waar ik al de gehele zwangerschap ook veel last van had. Daarom ging ik maar wat eten om m’n buik tot rust te laten komen. De pijn werd erger en een stuk heftiger. Ik maakte Ted wakker en met spoed vertrokken we richting de verloskamers. Daar werd ik aan een CTG gehangen en werd m’n bloed geprikt, ze vermoedden dat ik zwangerschapsvergiftiging had.

In het kleine kamertje werden we alleen gelaten met m’n buik onder de banden aan het CTG. Het waren de verloskamers, we lagen omringd door geluiden van pasgeboren baby’s en kreunende bevallende vrouwen. We waren hier al heel vaak geweest tijdens de MMM, zelfs in hetzelfde kamertje. We luisterden rustig naar het paardje dat onze Ronja was. Haar hartslag was altijd heel hoog (rond de 150) en klonk als een paard in galop. We maakten er grapjes over. Opeens ging het paardje heel erg langzaam rennen, lopen, bijna stilstaan. Haar hartje hield er nog net niet mee op! We waren volledig in paniek. De grond zakte onder ons vandaan: ging onze lieve Ronja dood?
Woedend werd ik toen er niet gelijk een verpleegkundige aan kwam rennen om m’n buik te reanimeren of weet ik veel wat te doen om ons kind te redden. Dus Ted ging er op uit om iemand te halen. Ondertussen hoorden we langzaam het hartje weer terugkomen, het paard begon weer te rennen, ze was weer in galop en Ronja was nog steeds bij ons. Wij waren inmiddels 20 jaar ouder geworden en zaten er volledig doorheen.

Vervolgens stuurde de dienstdoende gyn ons naar huis met de boodschap dat het CTG inderdaad afwijkingen liet zien en we de volgende dag een echo zouden krijgen. Ik was doodsbang! Ik wilde helemaal niet naar huis! Ik wilde opgenomen worden en aan die apparaten gehangen worden zodat ze onze Ronja in de gaten konden houden. Wat moest ik thuis nog doen behalve zenuwen? Maar goed, wij gingen naar huis met de gedachte dat als ik het wederom niet zou vertrouwen we gelijk weer naar het ziekenhuis konden komen.

De volgende dag kreeg ik een echo en bracht deze gyn eindelijk het verlossende woord: met 27 weken werd ik opgenomen. De doorbloeding van de navelstreng was slechter, dit in combinatie met mijn verhoogde bloeddruk en de afwijkingen op de CTG’s, leidde er toe dat ik bedrust moest houden en strenge dagelijkse controles krijgen. Ik was ontzettend opgelucht! Tijdens de opname kwamen we erachter dat de pijn boven in m’n buik door het maagzuur kwam en kreeg ik hier medicatie voor. Daarnaast schoot mijn bloeddruk met elke controle omhoog en werd deze medicatie voortdurend opgehoogd en werd er nog meer medicatie aan toegevoegd, in de hoop dat de combinatie van meerdere medicijnen de bloeddruk onder controle zou houden. Dit is echter nooit gelukt. Achteraf had ik pre-eclampsie, zwangerschapsvergiftiging, maar dat is mij nooit met zo veel woorden uitgelegd.

29 weken buikfoto Ronja

De CTG’s werden telkens slechter en Ted en ik wisten dat het niet lang meer zou duren voordat de gyn zou besluiten dat Ronja beter af zou zijn buiten de buik dan binnen de buik. Op een warme augustus dag kreeg ik een extra echo, ze schatte Ronja in op 950 gram en vervolgens zou m’n eigen gyn die toevallig dienst had met ons komen spreken. Ik werd daarna aan het CTG gehangen, deze was zo slecht dat ze me er niet meer af durfden te halen. Ik was 29 weken zwanger. Toen kwamen er een stuk of zes artsen de kamer in en onze eigen gyn vertelde ons dat ze Ronja gingen halen. Ik kan moeilijk uitlachen hoe bang we waren en hoe machteloos we ons voelden. Toch begrepen we ook dat dit de enige optie was voor Ronja. We wisten niet hoe ze uit m’n buik zou komen, dood of levend, en als ze leefde of ze dan wel gezond zou zijn. Het was doodeng.

Op de operatietafel, terwijl ik al m’n ruggenprik had gekregen, zagen we m’n buik op en neer gaan van de schopjes van onze Ronja. Normaal gesproken in zo’n situatie is het kindje heel erg rustig en voelt de moeder haar kindje nauwelijks. Ronja was altijd 24/7 aanwezig, zo ook op het laatst, toen ik haar schopjes helaas niet meer kon voelen. En zo werd ze ook een paar minuten later uit m’n buik gehaald: kicking and screaming! Wat waren we opgelucht!! Onze dochter leefde!

Ronja's voetjes

Ons wondertje was geboren. Onze allerliefste, allermooiste, allerkleinste Ronja. Ze woog 1030 gram en haar Apgar score was 6/8/8. Ze heeft niet langer dan 29 weken en 4 dagen in m’n buik mogen verblijven. We waren opgelucht, want we hadden meer vertrouwen in Ronja buiten m’n buik dan in Ronja binnen m’n buik. En wat deed ze het goed! We waren eindelijk ouders van het allergeweldigste meisje van de hele wereld.

Hier houdt Ronja’s Ooievaar op. Het was een lange slopende weg die drie jaar duurde, we hebben veel behandelingen gehad met veel complicaties, we zijn ons eerste kindje verloren in een eveneens gecompliceerde slopende miskraam en uiteindelijk zijn we meer dan 10 weken te vroeg ouders geworden van onze dochter Ronja. Deze Ooievaar kreeg nog een staartje, want achteraf bleken er meerdere redenen te zijn voor Ronja’s vroeggeboorte daarover zal ik binnenkort meer schrijven.

Lees hier het vorige deel van Ronja’s Ooievaar.
Lees hier het staartje van Ronja’s Ooievaar.